ΓΙΩΡΓΟΣ ΗΛΙΑΔΗΣ

Σε ξέρω εσένα, κορίτσι μου. Μη με κοιτάς έτσι. Σε ‘χω δει… Όχι όταν χαμογελάς, μα όταν το κάνεις μόνο και μόνο για να μη σε ρωτήσουν οι γύρω σου αν είσαι καλά. Κι εσύ αναγκαστείς να τους πεις ξανά το ίδιο ψέμα. Πως είσαι. Σε έχω προσέξει όταν σωπαίνεις. Όταν όλοι νομίζουν ότι απλά βαριέσαι ή απλά δεν έχεις όρεξη. Κι εγώ ξέρω καλά, πως μέσα σου φωνάζουνε όλα. Και πως κουράστηκες πάρα πολύ να μην ακούει κανένας. Σε ξέρω σου λέω εσένα… Εσένα που κράτησες τα πάντα όρθια, όταν όλα γύρω σου γκρεμίζονταν. Που ήπιες τα δάκρυά σου πριν τα δούνε οι άλλοι. Που είπες “δεν πειράζει” ενώ μέσα σου ματώνανε όλα. Ξέρω όμως κι όσα δεν είπες! Ξέρω πόσα συγχώρεσες χωρίς να πάρεις, έστω, μια γαμημένη συγγνώμη. Ξέρω πως πολλές νύχτες έγινες μαξιλάρι για όλους, κι όταν ήρθε η δικιά σου η σειρά, κανείς δεν ήταν εκεί να σε κρατήσει. Κρατιόσουνα μόνη σου. Σε βλέπω. Κι αν δεν σου το είπε κανένας μέχρι σήμερα, σου το λέω εγώ, είσαι θαύμα! Όχι γιατί δεν λύγισες, αλλά γιατί λύγισες και σηκώθηκες μόνη σου ξανά. Είσα...

Σήμερα, με την ιδιότητά μου ως διασώστης του ΕΚΑΒ, θέλω να σας μιλήσω για το τραύμα… Όχι για το τραύμα όμως που ξέρουμε όλοι σας, ούτε για το τραύμα που καλούμαι, πάρα πολλές φορές, να αντιμετωπίσω στη δουλειά μου μέσα στο ασθενοφόρο. Δεν θέλω, σας λέω, να μιλήσω για το τραύμα που αιμορραγεί αίμα, θέλω να πω για ένα άλλο, που ξερνάει ατέλειωτο πόνο. Το τραύμα της πληγωμένης αγάπης! Που δεν είναι καθόλου ορατό, ούτε καν κι από εκείνους που το έχουνε ήδη. Γιατί δεν είναι μια πληγή ευδιάκριτη που υπάρχει επάνω στο δέρμα μας. Είναι κάτι που φωλιάζει βαθιά στις ψυχές και στις καρδιές μας! Στην ουσία λοιπόν, είναι ο πόνος που γεννιέται όταν εσύ αγαπάς με όλο σου το είναι, αλλά αγαπάς μοναχός σου, χωρίς καμία ανταπόκριση από την άλλη πλευρά. Είναι ο αφόρητος πόνος που τον νιώθεις σε κάθε σου κύτταρο, όταν σε έχει προδώσει ο “άνθρωπός” σου. Ο άνθρωπος που εσύ τον πίστεψες σαν Θεό σου. Ή μπορεί να είναι κι ο πόνος από εκείνη τη σχέση που τέλειωσε απότομα. Όχι γιατί δεν υπήρχε αγάπη, μα από δειλ...

Μια ιστορία μυστηρίου με σκοτεινή ατμόσφαιρα, μια μικρή πόλη με παλιές σκιές και δυο ντετέκτιβ που βρίσκονται μπλεγμένοι σε κάτι πολύ πιο βαθύ απ’ όσο περίμεναν.  Η Σκιά στο Ποτάμι Η μικρή πόλη Λίμνια, με τους λιγοστούς της κατοίκους και την ομίχλη που σκέπαζε κάθε πρωί το ποτάμι, φάνταζε το ιδανικό μέρος για μια ήσυχη ζωή. Τουλάχιστον αυτό πίστευαν οι δύο ντετέκτιβ, ο Ανδρέας Μανιάτης και η Νεφέλη Χατζή, όταν πήραν μετάθεση από την πολύβουη Αθήνα. Μόλις μία εβδομάδα μετά την άφιξή τους, το κουδούνι του αστυνομικού σταθμού χτύπησε μέσα στη νύχτα. Ο ηλικιωμένος ταχυδρόμος της πόλης, ο κύριος Μηνάς, είχε βρει το άψυχο σώμα μιας γυναίκας στο ξέφωτο δίπλα στο ποτάμι. Ήταν η Άννα Βαλσάμη, μια μοναχική δασκάλα που οι περισσότεροι κάτοικοι απέφευγαν να πλησιάζουν. Το πτώμα έφερε ένα παράξενο σύμβολο χαραγμένο στον καρπό — έναν κύκλο με μια κάθετη γραμμή στη μέση. Ο Ανδρέας και η Νεφέλη ήξεραν πως αυτό δεν ήταν απλός φόνος. Το μέρος είχε τα δικά του μυστικά, και το αίμα που χυνόταν τώρα ίσ...

Μακάρι να μπορούσα τώρα Χριστέ μου να σου κάνω μια σφιχτή αγκαλιά!  Τώρα που σκέφτομαι ότι ήσουν και εξακολουθείς να είσαι πάντα δίπλα μου σε όλες μου τις δυσκολίες, μόνο εσύ!  Τώρα που σκέφτομαι ότι κρύβεσαι πίσω από κάθε χαμόγελο μου, χαρά μου, αντοχή μου.  Τώρα που σκέφτομαι ότι σε έχω πάντα δίπλα μου να με προσέχεις από κάθε κακό που καραδοκεί να μου συμβεί και πάντα αποτρέπεις.  Θέλω να σου κάνω μια δυνατή αγκαλιά, τώρα που σκέφτομαι ότι εγώ δεν ήμουν δίπλα σου όταν δεν σε πίστεψαν, δεν ήμουν δίπλα σου όταν σε πρόδωσαν, δεν ήμουν δίπλα σου όταν σε δίκασαν, όταν σε βασάνισαν... δεν ήμουν δίπλα σου όταν σε σταύρωσαν!  Εγώ που σε σταυρώνω καθημερινά με τα λάθη μου, δεν ήμουν δίπλα σου!  Χριστέ μου, είσαι ο μόνος που είσαι όλα τα χρόνια της ζωής μου μέχρι σήμερα κοντά μου. Να με βοηθάς όταν το χρειάζομαι, να μου προσφέρεις ότι έχω ανάγκη, να μου δίνεις δύναμη και φώτιση, να μου χαρίζεις χαρές!  Το ευχαριστώ είναι λίγο μα θα το πω.  Σ' ευχαριστώ Χ...

Εγώ είμαι παιδί κάποιου άλλου κόσμου, έχασα τον δρόμο μου ψάχνοντας για αγγέλους και βρέθηκα εδώ!  Εδώ στο κόσμο σας τι βάζετε προτεραιότητα; Τι έχετε για ευτυχία;  Άραγε μπορέσετε να δείτε πίσω από τον τοίχο που υψώνεται μπροστά σας τι υπάρχει;  Ναι, υπάρχει ζωή πίσω από αυτόν τον τοίχο. Υπάρχει ένα φως που προσπαθεί να έρθει να σας βρει, να φωτίσει τα σκοτάδια που σας έχουν καταπιεί και να σας βγάλει έξω. Να φανερώσει το δρόμο που έκρυψαν για να σας κρατήσουν μακριά του. Θεέ μου τόσες ψυχές υπάρχουν εδώ κι όμως υπάρχει παντού ερημιά.  Τι σας ξεγελάει και μένετε κρυμμένοι μέσα στους φόβους σας;  Τι είναι αυτό που σας είπαν που τρόμαξε την ελπίδα σας και έτρεξε μακριά σας;  Σκέψου τι θα μείνει στο τέλος; Τι είναι αυτό που θέλεις να μείνει;  Όταν τελειώσει ο χρόνος τι θα έχεις απέναντί σου;  Θα έχεις έχεις έναν τοίχο, ένα φόβο και ένα σκοτάδι! 

Τελικά ποιος νοιάζεται πραγματικά για σένα; Για τα θέλω σου; Τις ανάγκες σου;  Κανένας!  Όλοι για κάποιο λόγο θα νοιαστούν, ο καθένας για ένα διαφορετικό λόγο που από κρύβεται κάποια δική τους ανάγκη.  Αυτό το καταλαβαίνεις αν αρχίσεις να διαβάζεις περισσότερο τους ανθρώπους.  Ο μόνος που μπορεί να νοιαστεί πραγματικά για σένα, είσαι εσύ. Γιαυτό κάντο τώρα που ακόμα προλαβαίνεις να σώσεις ότι μπορείς από μέσα σου. Κάτι από αυτό που είσαι.  Διαφορετικά θα έρθει μια μέρα που θα θέλεις να το κάνεις αλλά δεν θα μπορείς.  Δυστυχώς οι περισσότεροι άνθρωποι λειτουργούν πάντα μόνο με τις δικές τους ανάγκες, κοιτάνε πρώτα τι μπορούν να πάρουν από σένα και μετά να δώσουν κάτι. Κι αυτό μόνο σε περίπτωση που τους περισσεύει.  Πολλοί νομίζουν ότι οι μεγάλες ανάγκες είναι υλικές. Λάθος!  Οι μεγαλύτερες ανάγκες κρύβονται μέσα μας, δεν τις βλέπεις, δεν μπορείς να τις αγγίξεις.  Μόνο να τις νιώσεις μπορείς!  Μη σε παίρνει από κάτω, μη νιώθεις στεναχώρια ...

Οι ανθρώπινες σχέσεις σήμερα έχουν γίνει πιο σύνθετες, πιο γρήγορες και συχνά πιο επιφανειακές λόγω της τεχνολογίας και των κοινωνικών μέσων, αλλά παραμένουν θεμέλιο της ανθρώπινης εμπειρίας. Από τη μια, υπάρχει μια τεράστια δυνατότητα επικοινωνίας: μπορείς να έρθεις σε επαφή με ανθρώπους από όλο τον κόσμο, να εκφράσεις τον εαυτό σου, να βρεις κοινότητες με κοινά ενδιαφέροντα.  Από την άλλη όμως, αυτό το συνεχές “online” δημιούργησε και μια ψευδαίσθηση σχέσεων — πολλές επαφές, λίγες ουσιαστικές. Πολλοί σήμερα δυσκολεύονται να εμπιστευτούν, να ανοιχτούν βαθιά, να αντέξουν τη δυσκολία και το χρόνο που απαιτεί μια ουσιαστική σχέση. Η ταχύτητα και η αμεσότητα που έχουν καλλιεργηθεί στις συναναστροφές μέσω των social media και των apps δημιουργεί προσδοκίες «ευκολίας» που έρχονται σε αντίθεση με την πραγματική ανθρώπινη φύση, που χρειάζεται χρόνο, εγγύτητα και δοκιμασίες για να δεθεί.  Παράλληλα όμως, βλέπουμε και μια αντίδραση σε αυτό. Πολλοί άνθρωποι στρέφονται ξανά σε πιο «αργού...

Κάτω από τον καυτό ελληνικό ήλιο, στα στενά σοκάκια της Ερμούπολης, ένα μυστήριο τύλιξε την ήσυχη ζωή της Σύρου. Η εξαφάνιση του διάσημου ωρολογοποιού, κυρίου Ανδρέα Βογιατζή, ήταν το μόνο θέμα συζήτησης στις γεμάτες καφενεία πλατείες.  Ο Βογιατζής, ένας μοναχικός και εκκεντρικός άνθρωπος, ήταν γνωστός για την απαράμιλλη δεξιοτεχνία του και την αγάπη του για τα παλιά ρολόγια. Η τελευταία φορά που τον είδαν ήταν ένα βράδυ πριν, όταν κλείδωνε το μικρό του εργαστήριο. Το επόμενο πρωί, η πόρτα ήταν ξεκλείδωτη, το εργαστήριο άθικτο, αλλά ο ίδιος είχε εξαφανιστεί χωρίς ίχνος. Η αστυνομία, με επικεφαλής τον επιθεωρητή Νίκο Παπαδόπουλο, άρχισε τις έρευνες, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Δεν υπήρχαν ίχνη διάρρηξης, ούτε σημάδια πάλης. Ήταν σαν να είχε εξατμιστεί. Η μόνη μαρτυρία ήταν από την κυρία Κατερίνα, την ιδιοκτήτρια του διπλανού ζαχαροπλαστείου, η οποία ανέφερε ότι άκουσε ένα παράξενο τικ-τοκ, πολύ πιο δυνατό από αυτό ενός κανονικού ρολογιού, να προέρχεται από το εργαστήριο του Β...

Στην Κίμωλο, ένα μικρό διαμάντι των Κυκλάδων, εκεί που το Αιγαίο αγκάλιαζε απαλά τις λευκές αμμουδιές και τα σπίτια ήταν βαμμένα με το χρώμα του ουρανού, άρχισε η ιστορία του Αλέξανδρου και του Φίλιππου.  Ο Αλέξανδρος, ένας εικονογράφος από την Αθήνα, είχε έρθει στο νησί αναζητώντας την έμπνευση για το επόμενο του project, αλλά και μια ανάσα από την πολύβουη ζωή της πόλης. Ο Φίλιππος, ιδιοκτήτης ενός μικρού, γραφικού καφενείου στο λιμάνι της Ψάθης, ήταν η ενσάρκωση της κυκλαδίτικης φιλοξενίας, με ένα χαμόγελο ζεστό σαν τον μεσημεριανό ήλιο. Η πρώτη τους συνάντηση ήταν τυπική, αλλά με μια ανεπαίσθητη σπίθα. Ο Αλέξανδρος, χαμένος στις σκέψεις του και με το sketchbook στο χέρι, μπήκε στο καφενείο του Φίλιππου για τον πρωινό του καφέ. "Καλημέρα!" είπε ο Φίλιππος, με μια φωνή που ακουγόταν σαν μελωδία. "Τι θα πιείτε;" Ο Αλέξανδρος, αμήχανος, παράγγειλε έναν φρέντο εσπρέσο, νιώθοντας τα μάτια του Φίλιππου να τον κοιτούν με μια ιδιαίτερη περιέργεια.  Τις επόμεν...