ΓΙΩΡΓΟΣ ΗΛΙΑΔΗΣ

Μου μάθαν να σκύβω. Να λέω «ναι» με σφιγμένα δόντια, να φοβάμαι τα βλέμματα, τα λόγια, το «τι θα πει ο κόσμος». Μου φόρεσαν τα «πρέπει» στο στήθος σαν μετάλλιο και τα «μη» στις φτερούγες σαν αλυσίδες. Μα εγώ… εγώ δεν γεννήθηκα να ανήκω. Γεννήθηκα να καίω. Πέρασα απ’ τη λάσπη με γόνατα σκισμένα και ψυχή που μύριζε καπνό, όχι απ' ήττα — απ' ανάφλεξη. Μιλούσαν χαμηλόφωνα πίσω μου. Κι εγώ έμαθα να τραγουδώ φωναχτά μπροστά τους. Στην κάθε άρνηση, έχτισα ένα «ναι» με πέτρες και ματωμένα χέρια. Στην κάθε ταμπέλα, έγραψα ποίηση απάνω της με μαρκαδόρο ανεξίτηλο. Δεν με λύγισαν. Με δίδαξαν. Και τώρα, μέσα απ’ τις στάχτες, δεν ξαναγεννιέμαι. Ξεσπάω. Είμαι το νέο που δεν ζητά άδεια. Το άγριο άνθος σε τσιμέντο. Η σπίθα που αρνείται να πεθάνει, ακόμη κι όταν την ποδοπατούν. Γιατί όσοι έζησαν μέσα στον καπνό, ξέρουν πώς ν' αναπνέουν φωτιά χωρίς να καίγονται πια. 

Σε ξέρω εσένα, κορίτσι μου. Μη με κοιτάς έτσι. Σε ‘χω δει… Όχι όταν χαμογελάς, μα όταν το κάνεις μόνο και μόνο για να μη σε ρωτήσουν οι γύρω σου αν είσαι καλά. Κι εσύ αναγκαστείς να τους πεις ξανά το ίδιο ψέμα. Πως είσαι. Σε έχω προσέξει όταν σωπαίνεις. Όταν όλοι νομίζουν ότι απλά βαριέσαι ή απλά δεν έχεις όρεξη. Κι εγώ ξέρω καλά, πως μέσα σου φωνάζουνε όλα. Και πως κουράστηκες πάρα πολύ να μην ακούει κανένας. Σε ξέρω σου λέω εσένα… Εσένα που κράτησες τα πάντα όρθια, όταν όλα γύρω σου γκρεμίζονταν. Που ήπιες τα δάκρυά σου πριν τα δούνε οι άλλοι. Που είπες “δεν πειράζει” ενώ μέσα σου ματώνανε όλα. Ξέρω όμως κι όσα δεν είπες! Ξέρω πόσα συγχώρεσες χωρίς να πάρεις, έστω, μια γαμημένη συγγνώμη. Ξέρω πως πολλές νύχτες έγινες μαξιλάρι για όλους, κι όταν ήρθε η δικιά σου η σειρά, κανείς δεν ήταν εκεί να σε κρατήσει. Κρατιόσουνα μόνη σου. Σε βλέπω. Κι αν δεν σου το είπε κανένας μέχρι σήμερα, σου το λέω εγώ, είσαι θαύμα! Όχι γιατί δεν λύγισες, αλλά γιατί λύγισες και σηκώθηκες μόνη σου ξανά. Είσα...

Σήμερα, με την ιδιότητά μου ως διασώστης του ΕΚΑΒ, θέλω να σας μιλήσω για το τραύμα… Όχι για το τραύμα όμως που ξέρουμε όλοι σας, ούτε για το τραύμα που καλούμαι, πάρα πολλές φορές, να αντιμετωπίσω στη δουλειά μου μέσα στο ασθενοφόρο. Δεν θέλω, σας λέω, να μιλήσω για το τραύμα που αιμορραγεί αίμα, θέλω να πω για ένα άλλο, που ξερνάει ατέλειωτο πόνο. Το τραύμα της πληγωμένης αγάπης! Που δεν είναι καθόλου ορατό, ούτε καν κι από εκείνους που το έχουνε ήδη. Γιατί δεν είναι μια πληγή ευδιάκριτη που υπάρχει επάνω στο δέρμα μας. Είναι κάτι που φωλιάζει βαθιά στις ψυχές και στις καρδιές μας! Στην ουσία λοιπόν, είναι ο πόνος που γεννιέται όταν εσύ αγαπάς με όλο σου το είναι, αλλά αγαπάς μοναχός σου, χωρίς καμία ανταπόκριση από την άλλη πλευρά. Είναι ο αφόρητος πόνος που τον νιώθεις σε κάθε σου κύτταρο, όταν σε έχει προδώσει ο “άνθρωπός” σου. Ο άνθρωπος που εσύ τον πίστεψες σαν Θεό σου. Ή μπορεί να είναι κι ο πόνος από εκείνη τη σχέση που τέλειωσε απότομα. Όχι γιατί δεν υπήρχε αγάπη, μα από δειλ...

Μια ιστορία μυστηρίου με σκοτεινή ατμόσφαιρα, μια μικρή πόλη με παλιές σκιές και δυο ντετέκτιβ που βρίσκονται μπλεγμένοι σε κάτι πολύ πιο βαθύ απ’ όσο περίμεναν.  Η Σκιά στο Ποτάμι Η μικρή πόλη Λίμνια, με τους λιγοστούς της κατοίκους και την ομίχλη που σκέπαζε κάθε πρωί το ποτάμι, φάνταζε το ιδανικό μέρος για μια ήσυχη ζωή. Τουλάχιστον αυτό πίστευαν οι δύο ντετέκτιβ, ο Ανδρέας Μανιάτης και η Νεφέλη Χατζή, όταν πήραν μετάθεση από την πολύβουη Αθήνα. Μόλις μία εβδομάδα μετά την άφιξή τους, το κουδούνι του αστυνομικού σταθμού χτύπησε μέσα στη νύχτα. Ο ηλικιωμένος ταχυδρόμος της πόλης, ο κύριος Μηνάς, είχε βρει το άψυχο σώμα μιας γυναίκας στο ξέφωτο δίπλα στο ποτάμι. Ήταν η Άννα Βαλσάμη, μια μοναχική δασκάλα που οι περισσότεροι κάτοικοι απέφευγαν να πλησιάζουν. Το πτώμα έφερε ένα παράξενο σύμβολο χαραγμένο στον καρπό — έναν κύκλο με μια κάθετη γραμμή στη μέση. Ο Ανδρέας και η Νεφέλη ήξεραν πως αυτό δεν ήταν απλός φόνος. Το μέρος είχε τα δικά του μυστικά, και το αίμα που χυνόταν τώρα ίσ...

Μακάρι να μπορούσα τώρα Χριστέ μου να σου κάνω μια σφιχτή αγκαλιά!  Τώρα που σκέφτομαι ότι ήσουν και εξακολουθείς να είσαι πάντα δίπλα μου σε όλες μου τις δυσκολίες, μόνο εσύ!  Τώρα που σκέφτομαι ότι κρύβεσαι πίσω από κάθε χαμόγελο μου, χαρά μου, αντοχή μου.  Τώρα που σκέφτομαι ότι σε έχω πάντα δίπλα μου να με προσέχεις από κάθε κακό που καραδοκεί να μου συμβεί και πάντα αποτρέπεις.  Θέλω να σου κάνω μια δυνατή αγκαλιά, τώρα που σκέφτομαι ότι εγώ δεν ήμουν δίπλα σου όταν δεν σε πίστεψαν, δεν ήμουν δίπλα σου όταν σε πρόδωσαν, δεν ήμουν δίπλα σου όταν σε δίκασαν, όταν σε βασάνισαν... δεν ήμουν δίπλα σου όταν σε σταύρωσαν!  Εγώ που σε σταυρώνω καθημερινά με τα λάθη μου, δεν ήμουν δίπλα σου!  Χριστέ μου, είσαι ο μόνος που είσαι όλα τα χρόνια της ζωής μου μέχρι σήμερα κοντά μου. Να με βοηθάς όταν το χρειάζομαι, να μου προσφέρεις ότι έχω ανάγκη, να μου δίνεις δύναμη και φώτιση, να μου χαρίζεις χαρές!  Το ευχαριστώ είναι λίγο μα θα το πω.  Σ' ευχαριστώ Χ...