ΓΙΩΡΓΟΣ ΗΛΙΑΔΗΣ

Μου μάθαν να σκύβω. Να λέω «ναι» με σφιγμένα δόντια, να φοβάμαι τα βλέμματα, τα λόγια, το «τι θα πει ο κόσμος». Μου φόρεσαν τα «πρέπει» στο στήθος σαν μετάλλιο και τα «μη» στις φτερούγες σαν αλυσίδες. Μα εγώ… εγώ δεν γεννήθηκα να ανήκω. Γεννήθηκα να καίω. Πέρασα απ’ τη λάσπη με γόνατα σκισμένα και ψυχή που μύριζε καπνό, όχι απ' ήττα — απ' ανάφλεξη. Μιλούσαν χαμηλόφωνα πίσω μου. Κι εγώ έμαθα να τραγουδώ φωναχτά μπροστά τους. Στην κάθε άρνηση, έχτισα ένα «ναι» με πέτρες και ματωμένα χέρια. Στην κάθε ταμπέλα, έγραψα ποίηση απάνω της με μαρκαδόρο ανεξίτηλο. Δεν με λύγισαν. Με δίδαξαν. Και τώρα, μέσα απ’ τις στάχτες, δεν ξαναγεννιέμαι. Ξεσπάω. Είμαι το νέο που δεν ζητά άδεια. Το άγριο άνθος σε τσιμέντο. Η σπίθα που αρνείται να πεθάνει, ακόμη κι όταν την ποδοπατούν. Γιατί όσοι έζησαν μέσα στον καπνό, ξέρουν πώς ν' αναπνέουν φωτιά χωρίς να καίγονται πια. 

Σε ξέρω εσένα, κορίτσι μου. Μη με κοιτάς έτσι. Σε ‘χω δει… Όχι όταν χαμογελάς, μα όταν το κάνεις μόνο και μόνο για να μη σε ρωτήσουν οι γύρω σου αν είσαι καλά. Κι εσύ αναγκαστείς να τους πεις ξανά το ίδιο ψέμα. Πως είσαι. Σε έχω προσέξει όταν σωπαίνεις. Όταν όλοι νομίζουν ότι απλά βαριέσαι ή απλά δεν έχεις όρεξη. Κι εγώ ξέρω καλά, πως μέσα σου φωνάζουνε όλα. Και πως κουράστηκες πάρα πολύ να μην ακούει κανένας. Σε ξέρω σου λέω εσένα… Εσένα που κράτησες τα πάντα όρθια, όταν όλα γύρω σου γκρεμίζονταν. Που ήπιες τα δάκρυά σου πριν τα δούνε οι άλλοι. Που είπες “δεν πειράζει” ενώ μέσα σου ματώνανε όλα. Ξέρω όμως κι όσα δεν είπες! Ξέρω πόσα συγχώρεσες χωρίς να πάρεις, έστω, μια γαμημένη συγγνώμη. Ξέρω πως πολλές νύχτες έγινες μαξιλάρι για όλους, κι όταν ήρθε η δικιά σου η σειρά, κανείς δεν ήταν εκεί να σε κρατήσει. Κρατιόσουνα μόνη σου. Σε βλέπω. Κι αν δεν σου το είπε κανένας μέχρι σήμερα, σου το λέω εγώ, είσαι θαύμα! Όχι γιατί δεν λύγισες, αλλά γιατί λύγισες και σηκώθηκες μόνη σου ξανά. Είσα...

Σήμερα, με την ιδιότητά μου ως διασώστης του ΕΚΑΒ, θέλω να σας μιλήσω για το τραύμα… Όχι για το τραύμα όμως που ξέρουμε όλοι σας, ούτε για το τραύμα που καλούμαι, πάρα πολλές φορές, να αντιμετωπίσω στη δουλειά μου μέσα στο ασθενοφόρο. Δεν θέλω, σας λέω, να μιλήσω για το τραύμα που αιμορραγεί αίμα, θέλω να πω για ένα άλλο, που ξερνάει ατέλειωτο πόνο. Το τραύμα της πληγωμένης αγάπης! Που δεν είναι καθόλου ορατό, ούτε καν κι από εκείνους που το έχουνε ήδη. Γιατί δεν είναι μια πληγή ευδιάκριτη που υπάρχει επάνω στο δέρμα μας. Είναι κάτι που φωλιάζει βαθιά στις ψυχές και στις καρδιές μας! Στην ουσία λοιπόν, είναι ο πόνος που γεννιέται όταν εσύ αγαπάς με όλο σου το είναι, αλλά αγαπάς μοναχός σου, χωρίς καμία ανταπόκριση από την άλλη πλευρά. Είναι ο αφόρητος πόνος που τον νιώθεις σε κάθε σου κύτταρο, όταν σε έχει προδώσει ο “άνθρωπός” σου. Ο άνθρωπος που εσύ τον πίστεψες σαν Θεό σου. Ή μπορεί να είναι κι ο πόνος από εκείνη τη σχέση που τέλειωσε απότομα. Όχι γιατί δεν υπήρχε αγάπη, μα από δειλ...

Οι ανθρώπινες σχέσεις σήμερα έχουν γίνει πιο σύνθετες, πιο γρήγορες και συχνά πιο επιφανειακές λόγω της τεχνολογίας και των κοινωνικών μέσων, αλλά παραμένουν θεμέλιο της ανθρώπινης εμπειρίας. Από τη μια, υπάρχει μια τεράστια δυνατότητα επικοινωνίας: μπορείς να έρθεις σε επαφή με ανθρώπους από όλο τον κόσμο, να εκφράσεις τον εαυτό σου, να βρεις κοινότητες με κοινά ενδιαφέροντα.  Από την άλλη όμως, αυτό το συνεχές “online” δημιούργησε και μια ψευδαίσθηση σχέσεων — πολλές επαφές, λίγες ουσιαστικές. Πολλοί σήμερα δυσκολεύονται να εμπιστευτούν, να ανοιχτούν βαθιά, να αντέξουν τη δυσκολία και το χρόνο που απαιτεί μια ουσιαστική σχέση. Η ταχύτητα και η αμεσότητα που έχουν καλλιεργηθεί στις συναναστροφές μέσω των social media και των apps δημιουργεί προσδοκίες «ευκολίας» που έρχονται σε αντίθεση με την πραγματική ανθρώπινη φύση, που χρειάζεται χρόνο, εγγύτητα και δοκιμασίες για να δεθεί.  Παράλληλα όμως, βλέπουμε και μια αντίδραση σε αυτό. Πολλοί άνθρωποι στρέφονται ξανά σε πιο «αργού...

Και η ώρα; Πάντα η ίδια. Περασμένη… Όπως εκείνες οι κουβέντες που δεν ειπώθηκαν. Όπως τα βλέμματα που κρατήθηκαν λίγο παραπάνω αλλά ποτέ δεν μεταφράστηκαν σε πράξεις. Ήσουν πάντα ένα “λίγο μετά”. Ένα “αν ήταν αλλιώς τα πράγματα”. Κι εγώ, πάντα ένα βήμα πιο πίσω απ’ το να κάνω την ανατροπή. Όχι γιατί δεν ήθελα. Αλλά γιατί ήξερα πως εσύ δεν ήσουν έτοιμη να τη δεχτείς. Ήθελα να έρθω κοντά, μα κρατούσες αποστάσεις. Ήθελα να μείνω, αλλά φοβόσουν να με αφήσεις. Κι έτσι πήγε. Μισά βράδια, μισά λόγια, μισές αλήθειες. Πάντα ένα “ίσως”, ένα “αργότερα”, ένα “θα δούμε”. Μου έλεγες πως με νιώθεις. Πως σε κάνω να χαμογελάς με τρόπο που δεν το κάνει κανείς άλλος. Και μετά σιωπούσες για μέρες. Μου πέταγες μια σπίθα και με άφηνες να καώ μόνος μου. Δεν σε κατηγορώ. Ούτε κι εμένα. Δεν ήταν δειλία. Ήταν η λάθος στιγμή. Ήμασταν εκεί, αλλά δεν προλάβαμε να συγχρονιστούμε. Και τώρα τι; Τώρα η ώρα πέρασε. Πάλι. Μα εγώ ακόμα σε σκέφτομαι. Όχι από ανάγκη, αλλά γιατί τίποτα δεν σου μοιάζει. Δεν ξέρω αν θα υπάρξε...

Δυο λέξεις τόσο μικρές, κι όμως… κρύβουν μέσα τους ολόκληρο το βάρος της επιθυμίας. Της στιγμής εκείνης που δε θέλεις να τελειώσει. Της ανάσας που μένει μετέωρη, του αγγίγματος που δεν είναι αρκετό, του βλέμματος που παρακαλά να παραμείνει. Όταν είσαι δίπλα μου, το «λίγο ακόμα» δεν είναι ποτέ αρκετό. Είναι αυτό που σκέφτομαι κάθε φορά που το χέρι σου χαϊδεύει το δέρμα μου με εκείνο το αργό, γνώριμο πάθος. Όταν τα χείλη σου ακουμπούν τα δικά μου με εκείνη την απαλή, σχεδόν ανεπαίσθητη πίεση. Θέλω να σου πω να σταματήσεις τον χρόνο. Να μείνεις έτσι. Να με κοιτάς, να με ακουμπάς, να με νιώθεις. Λίγο ακόμα… Λες και κάθε μας στιγμή έχει γίνει μικρή. Λες και δε χορταίνω τίποτα. Ούτε το σώμα σου, ούτε τη φωνή σου, ούτε τα μάτια σου όταν με κοιτάζουν σαν να μην υπάρχει άλλος άνθρωπος στον κόσμο. Μου φτάνει ένα βλέμμα σου για να νιώσω ηλεκτρισμό παντού. Μια κίνηση των δαχτύλων σου και κάτι μέσα μου λιώνει. Αλλά πάντα, πάντα θέλω λίγο παραπάνω. Όχι από απληστία. Από ανάγκη. Από εκείνη την βαθιά,...

Ζούμε σε έναν κόσμο που όλα αγοράζονται και πουλιούνται… Αξίες, ιδανικά, φιλίες, έρωτες… Σε έναν κόσμο που γίνεται ολοένα και χειρότερος, μέρα με την μέρα, με έξαρση περιστατικών βίας, bullying, γυναικοκτονίες, σε σημείο που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει «αν έχει πάτο το βαρέλι». Σε αυτόν λοιπόν τον κόσμο, κάνε τη διαφορά. Γίνε ο λόγος που κάποιος θα πιστέψει στην αγάπη. Αλήθεια, ξέρετε πολλούς να πιστεύουν στην αγάπη; Όχι στα λόγια. Στα λόγια όλοι πιστεύουν στην «αιώνια αγάπη», που νικά τα πάντα, που ποτέ δεν φθίνει και άλλα τέτοια ποιητικά. Για αυτό και δακρύζουν ακούγοντας ένα τραγούδι ή παρακολουθώντας μια θεατρική παράσταση που μιλά για αγάπη, θεωρώντας την ουτοπία. Οι περισσότεροι θα σου πουν, είτε ότι δεν υπάρχει, είτε ότι υπάρχει αλλά μετά από κάποια χρόνια “ξεφτίζει” και ότι αυτά είναι ωραία μόνο στο σινεμά. Λίγοι άνθρωποι σήμερα πιστεύουν στην αληθινή αγάπη. Είναι αυτοί που «φυλάνε Θερμοπύλες». Αυτοί που ο λόγος τους είναι συμβόλαιο, που δεν δειλιάζουν και που ό,τι λένε το ε...

Χιλιάδες άνθρωποι με αναφέρουν καθημερινά! Πολλοί από αυτούς εύχονται να επέμβω το ταχύτερο δυνατόν για να πάρει ο καθένας αυτό που του αξίζει και δεν είναι άλλο από τις συνέπειες των πράξεων του. Κατάλαβες πολύ σωστά! Είμαι το κάρμα. Δεν είμαι τιμωρία αλλά λειτουργώ σαν καθρέπτης που αντανακλά τις πράξεις σου, οι οποίες θα επιστραφούν σε σένα την κατάλληλη στιγμή. Μονάχα εγώ ξέρω πότε είναι η κατάλληλη στιγμή. Πρόδωσες κάποιον; Θα φροντίσω να προδοθείς κι εσύ από κάποιον όχι τυχαίο άνθρωπο στη ζωή σου αλλά από εκείνον που η προδοσία του θα είναι κάτι που δεν περίμενες και τον εκτιμούσες ή τον εμπιστευόσουν πολύ. Δεν θέλω να σε πληγώσω περισσότερο από όσο πλήγωσες αλλά θα φροντίσω να καταλάβεις το κακό που προξένησες κι εσύ ο ίδιος. Αν λοιπόν πονέσεις, εκμεταλλευτείς, προδώσεις ή οτιδήποτε άλλο κακό προξενήσεις σε κάποιον, να ξέρεις πάντα θα καραδοκώ για να στο επιστρέψω. Αντίθετα, αν προσφέρεις καλοσύνη, υποστήριξη, αγάπη, πάλι θα είμαι εκεί. Η αντανάκλαση μου όμως θα έχει θετικό αντί...

Βοήθεια! Μεγάλη κουβέντα. Να νιώθεις την ανάγκη να είσαι δίπλα σε έναν άνθρωπο, να τον ακούς, να τον καταλαβαίνεις. Να χαρίζεις το πιο όμορφό σου χαμόγελο σε κάποιον που ξέρεις ότι πέρασε (ή περνά) δύσκολα. Με δυο λόγια να είσαι παρών, όχι γιατί πρέπει αλλά γιατί το θέλεις. Για τους ανθρώπους που “δίνουν” δεν υπάρχει μεγαλύτερη ψυχική ικανοποίηση από αυτή την πράξη, είτε αφορά συγγενή, είτε φίλο, σχέση, ακόμη και έναν άγνωστο. Το να «δίνεις» γεμίζει την καρδιά σου γιατί αισθάνεσαι ότι κάνεις κάτι όμορφο. Είναι σαν να «μοιράζεις» το φως της ψυχής σου, στους άλλους . Όλοι κάποια στιγμή ερχόμαστε σε δύσκολη θέση ή έχουμε να αντιμετωπίσουμε πιεστικές καταστάσεις, οπότε μοιραία χρειαζόμαστε βοήθεια. Είναι ευχής έργον να έχουμε ανθρώπους που να μπορούν να σταθούν “δίπλα” μας. Η βοήθεια στον συνάνθρωπο, δείχνει ότι έχεις καλλιεργήσει την ενσυναίσθηση , έχεις έρθει δηλαδή στη θέση του άλλου, και ξέρεις όχι μόνο τι μπορείς να κάνεις γι αυτόν αλλά και με ποιο τρόπο. Μόνο μια συμβουλή. Όταν βοηθά...

Περπατάω μες την πόλη μου. Άνθρωποι σε καφέ, μιλούν, λογομαχούν, χαμογελούν. Άλλοι περπατούν βιαστικοί, άλλοι χαζεύουν αμέριμνοι. Παιδιά παίζουν, μία σειρήνα ασθενοφόρου στο βάθος. Εγώ τους κοιτάω. Οι περισσότεροι έχουμε κάτι κοινό. Πληγές. Ο κύκλος μου πια μικρός. Αν κάτσω να μετρήσω πόσοι πέρασαν απ’ τη ζωή μου, αμέτρητοι. Ο καθένας με τη δική του ιστορία, με το δικό του μονοπάτι που στη δύναμη ή την αδυναμία της φωνής τους, στον τρόπο που διεκδικούσαν ή παραιτούνται από τα θέλω τους, καταλάβαινα ότι είχαν δεχτεί τα δικά τους χτυπήματα. Ένα κοινό που είναι πια στα δικά μου μάτια τόσο ευδιάκριτο και πίστεψε με, με γεμίζει άλλοτε πόνο, άλλοτε θυμό και άλλοτε αγανάκτηση. Μαχαίρια πάνω τους. Όλοι οι άνθρωποι πια στα μάτια μου ζουν την καθημερινότητα τους με καρφωμένα μαχαίρια στο κορμί τους. Γιατί; Γιατί Θεέ μου; Πού τα φτιάχνουν όλα αυτά τα μαχαίρια να πάω να το κάψω το μέρος αυτό. Να μην υπάρχει πια. Να σταματήσουν να τα σμιλευουν τόσο τέλεια, τόσο κοφτερά, τόσο απονα. Ποιός βάζει στα ...

Πώς είναι δυνατόν να είναι όλο αυτό τόσο λάθος; Πώς γίνεται να είναι λάθος το πάθος; Πώς να αντισταθούμε σε όλο αυτό που μας συμβαίνει; Σε μια στιγμή, απο κάτι απλό, απο κάτι χαζό να αλλάξουν τόσα πράγματα μέσα μας; Θέλω να το ζήσουμε μου είπες. Κι εγώ φοβήθηκα.  Πάμε κι όπου βγει σου είπα και τώρα φοβόμαστε κι δυο. Ένας πόλεμος ψυχής και μυαλού. Ένας πόλεμος αβάσταχτος σώματος και νου.  Ξέρουμε καλά πως το μυαλό πάντα στο τέλος κερδίζει, μα το σώμα και η ψυχή είναι που μας καθορίζει. Είναι τόσα πολλά όλα αυτά που μας χωρίζουν και είναι τόσα πολλά όλα αυτά που ένα μας ορίζουν.  Ένα χωρίς προσπάθεια. Ένα έτσι απλά. Τόσο ανώμαλα ομαλά. Ένα χωρίς να πούμε πολλά. Ένα μονάχα με μια ματιά.  Θέλω να σε διώξω μακριά μα δεν αντέχω. Και κάθε απόφαση που παίρνω πίσω σε δευτερόλεπτα γυρίζω.  Σκόρπιες σκέψεις μέσα στην παράνοια του πάθους, παίζοντας στο τεντωμένο σχοινί του λάθους.  Κι αν πέσουμε κανείς δεν ξέρει. Θέλουμε μονάχα να ζήσουμε όπως η μοίρα ξέρει.  Γράφ...

Όταν δεν δικαιούσαι την απάντηση, μην την απαιτείς. Γιατί δεν είναι όλοι οι άνθρωποι υποχρεωμένοι να εξηγούν τα αυτονόητα. Ούτε να σκύβουν το κεφάλι κάθε φορά που κάποιος εμφανίζεται αργά —και απαιτεί. Δεν είναι όλα τα «γιατί» άξια για απάντηση. Και δεν είναι όλοι οι άνθρωποι άξιοι για την αλήθεια σου. Αν ήσουν παρών όταν πόναγα, ίσως και να ήθελα να σου εξηγήσω. Αν είχες σταθεί, έστω και μία φορά, αληθινά απέναντί μου, ίσως να ‘βρισκα λόγια. Αλλά τώρα; Τώρα ήρθες απλώς για να λυτρωθείς, όχι για να καταλάβεις. Θέλεις λέξεις, γιατί δεν άντεξες το βάρος της σιωπής μου. Θέλεις εξηγήσεις, γιατί δεν έχεις καμία δική σου. Θέλεις να μάθεις, μα όχι για μένα —για σένα. Για να κουμπώσεις μια ιστορία που ποτέ δεν σου ανήκε. Κι εγώ, τι να σου πω τώρα; Πως πόνεσα; Πως γονάτισα; Πως έσκασα σε χίλια κομμάτια χωρίς να βγάλω άχνα; Πως έπιασα τον εαυτό μου να λέει “δεν πειράζει” ενώ κάθε κύτταρό μου ούρλιαζε; Όχι, δεν θα σου τα πω. Γιατί δεν στα λέω από τιμωρία. Στα στερώ από αξιοπρέπεια. Η σιωπή μου δε...

Δεν είναι πολλοί. Δεν τους συναντάς εύκολα. Κι αν τύχει και σταθούν μπροστά σου, κινδυνεύεις να μην τους δεις. Είναι από αυτούς που δεν φωνάζουν. Δεν διεκδικούν το κέντρο. Δεν ανταγωνίζονται. Δεν “φαίνονται”. Απλώς… είναι. Εκείνη, για παράδειγμα. Δεν την ερωτεύεσαι με την πρώτη. Σε τραβάει σιγά. Σχεδόν αθόρυβα. Έχει κάτι στο βλέμμα της που δεν στο εξηγεί. Κάτι στη σιωπή της που λέει περισσότερα απ’ ό,τι λένε οι άλλοι με ολόκληρους μονολόγους. Δεν σε πείθει. Σε κάνει να θες να πιστέψεις. Δεν κυνηγάει. Δεν πιέζει. Δεν παζαρεύει. Δεν θα σου πει “μείνε” – αλλά άμα το καταλάβεις μόνος σου, θα είσαι ήδη μέσα της. Ξέρει τι θα πει απώλεια, μα δεν την κάνει σημαία. Ξέρει τι θα πει αγάπη, αλλά δεν την χαρίζει εύκολα. Κι αν βρεθείς κοντά της, μην την προσπεράσεις. Μην της φερθείς όπως στους άλλους. Γιατί εκείνη δεν είναι “άλλη μια”. Θα σου σταθεί. Θα σε κοιτάξει στα μάτια, ακόμα κι όταν όλοι σε κοιτάνε με πλάγιο βλέμμα. Θα σε ακούσει, όχι απλώς για να απαντήσει, αλλά για να νιώσει. Θα χωρέσει του...

Δυο λέξεις τόσο μικρές, κι όμως… κρύβουν μέσα τους ολόκληρο το βάρος της επιθυμίας. Της στιγμής εκείνης που δε θέλεις να τελειώσει. Της ανάσας που μένει μετέωρη, του αγγίγματος που δεν είναι αρκετό, του βλέμματος που παρακαλά να παραμείνει. Όταν είσαι δίπλα μου, το «λίγο ακόμα» δεν είναι ποτέ αρκετό. Είναι αυτό που σκέφτομαι κάθε φορά που το χέρι σου χαϊδεύει το δέρμα μου με εκείνο το αργό, γνώριμο πάθος. Όταν τα χείλη σου ακουμπούν τα δικά μου με εκείνη την απαλή, σχεδόν ανεπαίσθητη πίεση. Θέλω να σου πω να σταματήσεις τον χρόνο. Να μείνεις έτσι. Να με κοιτάς, να με ακουμπάς, να με νιώθεις. Λίγο ακόμα… Λες και κάθε μας στιγμή έχει γίνει μικρή. Λες και δε χορταίνω τίποτα. Ούτε το σώμα σου, ούτε τη φωνή σου, ούτε τα μάτια σου όταν με κοιτάζουν σαν να μην υπάρχει άλλος άνθρωπος στον κόσμο. Μου φτάνει ένα βλέμμα σου για να νιώσω ηλεκτρισμό παντού. Μια κίνηση των δαχτύλων σου και κάτι μέσα μου λιώνει. Αλλά πάντα, πάντα θέλω λίγο παραπάνω. Όχι από απληστία. Από ανάγκη. Από εκείνη την βαθιά,...

Ο πρώτος έρωτας σε χτυπά με ορμή. Δεν σου χτυπά την πόρτα, δεν ρωτάει αν είσαι έτοιμος. Μπαίνει με φόρα, κάνει χώρο στα μέσα σου και απλώνεται παντού. Γεμίζει τις μέρες σου, τα όνειρά σου, τις φαντασιώσεις σου. Και κάποια στιγμή —συνήθως χωρίς εξήγηση— τελειώνει. Δεν είναι ότι χάνεις μόνο έναν άνθρωπο. Χάνεις και την πίστη ότι γίνεται να αγαπήσεις έτσι ξανά. Και κάπου εκεί αρχίζει το λάθος. Γιατί, στην προσπάθειά σου να ξεχάσεις, αρχίζεις να μοιράζεσαι κομμάτια σου αδιάκριτα. Όχι για να αγαπήσεις. Αλλά για να αποδείξεις πως δεν ένιωσες και τόσο. Και κάπως έτσι, γίνεσαι εσύ εκείνος που αποφεύγει. Που πνίγει. Που δεν νιώθει. Που φοβάται την αρχή γιατί του έμαθαν πως το τέλος πονάει. Όμως δεν είναι ο πρώτος έρωτας που σου φταίει. Εσύ φταις, αν τον αφήσεις να γίνει μέτρο σύγκρισης για όλους τους επόμενους. Εσύ φταις, αν αποφασίσεις πως αφού δεν κράτησε εκείνος, δεν αξίζει να κρατήσει κανένας. Ο πρώτος έρωτας είναι σταθμός. Όχι κατάρα. Σε μαθαίνει τι μπορείς να δώσεις και τι δεν πρέπει να α...

Ένα απίστευτο κείμενο μου διάβασαν σήμερα και ένιωσα όλη την αλήθεια που κρύβει μέσα του με τόσο έντονο τρόπο που πραγματικά πιστεύω ότι τώρα είναι η ώρα της αλλαγής, της αλλαγής προς το καλύτερο γιατί οι άνθρωποι αλλάζουν και προς το χειρότερο. Όχι, τώρα η αλλαγή πρέπει να είναι προς το καλύτερο, μόνο προς αυτή την κατεύθυνση, μόνο σωστές επιλογές, μόνο με αγάπη!  Αγάπησα αυτό την κατάθεση ψυχής, αυτή την αλήθεια και το μεταφέρω και σε σένα φίλε αναγνώστη για να μιλήσει και στη δική σου ψυχή και να αφυπνίσει κάποιες ίσως κάποιες υπνωτισμένες συνειδήσεις!  Αυτό που ζούμε, ίσως είναι μια κρυμμένη ευλογία! Ποτέ άλλοτε δεν είχε η ανθρωπότητα την ευκαιρία,να σταματήσει ολόκληρη ταυτόχρονα τον ακράτητο καλπασμό της. Να κάνει ένα απρόσμενο διάλειμμα – έστω και αναγκαστικό – από το ποδοβολητό της πάνω σε τούτο τον πλανήτη. Να κάνει ένα βήμα πίσω, να πάρει μια βαθειά ανάσα και να έρθει αντιμέτωπη με τον εαυτό της. Να κοιτάξουμε κατάματα τα λάθη μας, σαν είδος αλλά και ο ...