ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΤΑΧΤΕΣ

Μου μάθαν να σκύβω.

Να λέω «ναι» με σφιγμένα δόντια,

να φοβάμαι τα βλέμματα, τα λόγια, το «τι θα πει ο κόσμος».

Μου φόρεσαν τα «πρέπει» στο στήθος

σαν μετάλλιο και τα «μη» στις φτερούγες σαν αλυσίδες.

Μα εγώ…

εγώ δεν γεννήθηκα να ανήκω.

Γεννήθηκα να καίω.

Πέρασα απ’ τη λάσπη με γόνατα σκισμένα και ψυχή που μύριζε καπνό, όχι απ' ήττα — απ' ανάφλεξη.

Μιλούσαν χαμηλόφωνα πίσω μου.

Κι εγώ έμαθα να τραγουδώ φωναχτά μπροστά τους.

Στην κάθε άρνηση, έχτισα ένα «ναι» με πέτρες και ματωμένα χέρια.

Στην κάθε ταμπέλα, έγραψα ποίηση απάνω της με μαρκαδόρο ανεξίτηλο.

Δεν με λύγισαν.

Με δίδαξαν.

Και τώρα, μέσα απ’ τις στάχτες, δεν ξαναγεννιέμαι.

Ξεσπάω.

Είμαι το νέο που δεν ζητά άδεια.

Το άγριο άνθος σε τσιμέντο.

Η σπίθα που αρνείται να πεθάνει, ακόμη κι όταν την ποδοπατούν.

Γιατί όσοι έζησαν μέσα στον καπνό, ξέρουν πώς ν' αναπνέουν φωτιά χωρίς να καίγονται πια.