ΓΙΩΡΓΟΣ ΗΛΙΑΔΗΣ

Μια ιστορία μυστηρίου με σκοτεινή ατμόσφαιρα, μια μικρή πόλη με παλιές σκιές και δυο ντετέκτιβ που βρίσκονται μπλεγμένοι σε κάτι πολύ πιο βαθύ απ’ όσο περίμεναν.  Η Σκιά στο Ποτάμι Η μικρή πόλη Λίμνια, με τους λιγοστούς της κατοίκους και την ομίχλη που σκέπαζε κάθε πρωί το ποτάμι, φάνταζε το ιδανικό μέρος για μια ήσυχη ζωή. Τουλάχιστον αυτό πίστευαν οι δύο ντετέκτιβ, ο Ανδρέας Μανιάτης και η Νεφέλη Χατζή, όταν πήραν μετάθεση από την πολύβουη Αθήνα. Μόλις μία εβδομάδα μετά την άφιξή τους, το κουδούνι του αστυνομικού σταθμού χτύπησε μέσα στη νύχτα. Ο ηλικιωμένος ταχυδρόμος της πόλης, ο κύριος Μηνάς, είχε βρει το άψυχο σώμα μιας γυναίκας στο ξέφωτο δίπλα στο ποτάμι. Ήταν η Άννα Βαλσάμη, μια μοναχική δασκάλα που οι περισσότεροι κάτοικοι απέφευγαν να πλησιάζουν. Το πτώμα έφερε ένα παράξενο σύμβολο χαραγμένο στον καρπό — έναν κύκλο με μια κάθετη γραμμή στη μέση. Ο Ανδρέας και η Νεφέλη ήξεραν πως αυτό δεν ήταν απλός φόνος. Το μέρος είχε τα δικά του μυστικά, και το αίμα που χυνόταν τώρα ίσ...

Κάτω από τον καυτό ελληνικό ήλιο, στα στενά σοκάκια της Ερμούπολης, ένα μυστήριο τύλιξε την ήσυχη ζωή της Σύρου. Η εξαφάνιση του διάσημου ωρολογοποιού, κυρίου Ανδρέα Βογιατζή, ήταν το μόνο θέμα συζήτησης στις γεμάτες καφενεία πλατείες.  Ο Βογιατζής, ένας μοναχικός και εκκεντρικός άνθρωπος, ήταν γνωστός για την απαράμιλλη δεξιοτεχνία του και την αγάπη του για τα παλιά ρολόγια. Η τελευταία φορά που τον είδαν ήταν ένα βράδυ πριν, όταν κλείδωνε το μικρό του εργαστήριο. Το επόμενο πρωί, η πόρτα ήταν ξεκλείδωτη, το εργαστήριο άθικτο, αλλά ο ίδιος είχε εξαφανιστεί χωρίς ίχνος. Η αστυνομία, με επικεφαλής τον επιθεωρητή Νίκο Παπαδόπουλο, άρχισε τις έρευνες, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Δεν υπήρχαν ίχνη διάρρηξης, ούτε σημάδια πάλης. Ήταν σαν να είχε εξατμιστεί. Η μόνη μαρτυρία ήταν από την κυρία Κατερίνα, την ιδιοκτήτρια του διπλανού ζαχαροπλαστείου, η οποία ανέφερε ότι άκουσε ένα παράξενο τικ-τοκ, πολύ πιο δυνατό από αυτό ενός κανονικού ρολογιού, να προέρχεται από το εργαστήριο του Β...

Στην Κίμωλο, ένα μικρό διαμάντι των Κυκλάδων, εκεί που το Αιγαίο αγκάλιαζε απαλά τις λευκές αμμουδιές και τα σπίτια ήταν βαμμένα με το χρώμα του ουρανού, άρχισε η ιστορία του Αλέξανδρου και του Φίλιππου.  Ο Αλέξανδρος, ένας εικονογράφος από την Αθήνα, είχε έρθει στο νησί αναζητώντας την έμπνευση για το επόμενο του project, αλλά και μια ανάσα από την πολύβουη ζωή της πόλης. Ο Φίλιππος, ιδιοκτήτης ενός μικρού, γραφικού καφενείου στο λιμάνι της Ψάθης, ήταν η ενσάρκωση της κυκλαδίτικης φιλοξενίας, με ένα χαμόγελο ζεστό σαν τον μεσημεριανό ήλιο. Η πρώτη τους συνάντηση ήταν τυπική, αλλά με μια ανεπαίσθητη σπίθα. Ο Αλέξανδρος, χαμένος στις σκέψεις του και με το sketchbook στο χέρι, μπήκε στο καφενείο του Φίλιππου για τον πρωινό του καφέ. "Καλημέρα!" είπε ο Φίλιππος, με μια φωνή που ακουγόταν σαν μελωδία. "Τι θα πιείτε;" Ο Αλέξανδρος, αμήχανος, παράγγειλε έναν φρέντο εσπρέσο, νιώθοντας τα μάτια του Φίλιππου να τον κοιτούν με μια ιδιαίτερη περιέργεια.  Τις επόμεν...

Πρώτη γνωριμία, καλοκαίρι σε νησί!  Στο καφέ του νησιού. Ήταν τέλη Ιουλίου και ο ήλιος έπεφτε αργά, βάφοντας τον ουρανό με ροζ και πορτοκαλί αποχρώσεις πάνω από τα κατάλευκα σπίτια του νησιού.  Η Ελένη βρισκόταν στο αγαπημένο της μικρό καφέ, σε μια γωνιά του πλακόστρωτου σοκακιού. Έπινε λεμονάδα με δυόσμο και χάζευε τους περαστικούς. Ο αέρας μύριζε γιασεμί και αλμύρα. Ήταν εκείνο το γλυκό σημείο του απογεύματος που όλα ησυχάζουν λίγο, πριν ξαναρχίσει η ζωή στα στενά. Εκείνη τη στιγμή, ένας νεαρός με αλατισμένα μαλλιά και ένα κιτρινισμένο μπλουζάκι μπήκε στο καφέ. Κρατούσε στο χέρι του μια παλιά φωτογραφική μηχανή. Κοντοστάθηκε δίπλα της και ρώτησε: — Συγγνώμη, να ρωτήσω κάτι; Ξέρεις μήπως πώς πάω στο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία; Η Ελένη χαμογέλασε. — Θέλεις να το περπατήσεις ή να σε πάει ο μπαρμπα-Μηνάς με το καΐκι του; Ο άγνωστος γέλασε. — Προτιμώ να το περπατήσω. Θέλω να το δω στη δύση. — Τότε να προσέχεις στο μονοπάτι με τις πέτρες, γλιστράει το απόγευμα. Αν θες,...