ΓΙΩΡΓΟΣ ΗΛΙΑΔΗΣ

Η δική μου "ιστορία" ξεκινάει τον Ιανουάριο του 2009! Σε μία κλασική εφηβική βόλτα με την παρέα μου. Ήταν εκείνη η μέρα που τον γνώρισα. Τον είδα και χάθηκαν τα πάντα γύρω μου. Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα έτσι. Ήταν ο πρώτος μου έρωτας Μαζί του άρχισε μια μεγάλη ιστορία που κράτησε 4 χρόνια και συνεχίζει... Ήμασταν πολύ διαφορετικοί,τσακωνόμασταν συχνά για χαζούς λόγους όμως ήμασταν τρελοί ο ένας για τον άλλον. Συχνά οι τσακωμοί κατέληγαν στον χωρισμό όμως ο ίδιος δεν κρατούσε πολύ καιρό. Όσο εγωιστικά κι αν είχαμε φερθεί πάντα ξεχνούσαμε τις άσχημες στιγμές και προσπαθούσαμε για τη σχέση μας. Είχαν περάσει σχεδόν 5 μήνες από την τελευταία φορά που χωρίσαμε και είχα πλέον αποδεχτεί πως δεν θα τον ξαναδώ ποτέ. Μία μέρα λοιπόν τον συνάντησα τυχαία σε μια έξοδό μου και όπως καταλαβαίνετε μου κόπηκαν τα πόδια. Όταν συνειδητοποίησα πως δεν τον είχα ξεπεράσει έβαλα τα κλάματα.Η φίλη μου όταν με είδε πείσμωσε και αποφάσισε να πάει να του μιλήσει.Δεν κατάφερα να την σταματήσω.Έμαθα ...

H φιλία μπορεί να μεταμορφωθεί σε έρωτα..σε ΑΓΑΠΗ!? Μπορεί!..! Και αυτό έζησα εγώ...στην τελευταία τάξη του Γυμνασίου. Ήμασταν όλοι μια παρέα... Στο διπλανό θρανίο καθόταν αυτός με έναν φιλο του. Κάναμε αρκετή παρέα. Πλάκες τρελές. Ήμασταν καλοί φιλοι αλλα δεν ηξερα οτι η ζωη θα με κανει να αντιμετωπισω κατι τοσο δυνατο. Ποτε πριν δεν τον ειχα παρατηρησει αρκετα ωστε να καταλαβω οτι ειχε οσα λατρευα σε ενα αγορι. Ομορφος,γλυκος,αστειος και πανω απο ολα καλη ψυχη. Μια στιγμη ηταν αρκετη για να καταλαβω τι νιωθω. Τι ενιωθα παντα για αυτον και ηταν καλα κρυμμενο στην ψυχη μου μεχρι εκεινη την μερα. Εκμυστηρευτηκα τα παντα σε δυο φιλες μου ομως δεν ειχα καταλαβει τη δυναμη του συναισθηματος... Βρηκα τον αριθμο του και αποφασισα να του στειλω μηνυμα. Αφου εκεινος δεν γνωριζε τον αριθμο μου μπορουσα να το κανω: του ειπα ψεμματα οτι δηθεν ειμαι μια κοπελα με το ονομα Αγγελικη. Ενα φανταστικο προσωπο (ο,τι χαζομαρα θελεις ο ερωτευμενος θα την κανει!) Αρχισαμε να μιλαμε αλλα οι τυψεις οτι τον κ...

Έκλεισα το τηλέφωνό μου. Είχα αργήσει, είχε μπει μες στην πόλη, τον οδήγησα όσο καλύτερα μπορούσα αλλά ποτέ δεν ήμουν καλή στο να δίνω ακριβείς οδηγίες. Είχα αγχωθεί, δεν ήθελα να τον αφήσω να περιμένει ούτε λεπτό. Μόλις είχα βγει από το μπάνιο. Ντύθηκα όσο ποιο γρήγορα μπορούσα. "Γρήγορα πήγαινε κοντά του..." ήταν το μονό που σκεφτόμουν.   Το τηλέφωνο ξαναχτύπησε.   - Πες μου τι βλέπεις. Ναι... ξέρω που είναι αυτό, είσαι κοντά, μείνε εκεί, έρχομαι.   "Ωραία αρχή" σκέφτηκα. Κατέβηκα τις σκάλες σαν αθόρυβη γάτα, τρέχοντας. Σταμάτησα την πόρτα μη βροντήσει. Έβρεχε, αυτό μου έλειπε! Ξεκίνησα το τρέξιμο. Ποτέ δεν είχα ιδιαίτερη αντοχή ή ταχύτητα στο τρέξιμο μα εκείνη τη στιγμή μπορώ να πω ότι θα κατατρόπωνα οποιοδήποτε ολυμπιονίκη μου πήγαινε κόντρα. Για πότε βρέθηκα στην άκρη του πάρκου και από κει στο δρόμο, με σκυλιά να με έχουν πάρει στο κατόπι και να μη με φτάνουν, ούτε που το κατάλαβα. Όταν έστριψα στον δρόμο που ήταν μισό χιλιόμετρο από το σπίτι μου και ένιωσα το...

Η αγαπημένη μου στήλη στα περιοδικά ήταν εκείνη που είχε τον τίτλο  «αληθινές ιστορίες» .  Αυτές μ’ άρεσαν πάντα. Αυτές που εξιστορούσαν τις ζωές των άλλων. Ζωές με βάσανα, πόνο, κλάμα. Άνθρωποι που υποφέρουν για τους δικούς τους λόγους και θέλουν να μοιράσουν τον πόνο τους για να τον μειώσουν.  Ήταν σαν από βίτσιο να θέλω να μπω στη ζωή τους για δέκα λεπτά.  Να νιώσω τον πόνο τους κι ύστερα να φύγω με την ασφάλεια της δικής μου ονειρεμένης ύπαρξης .  Έκλαψα πολλές φορές διαβάζοντάς τες. Έκλαιγα και ταυτόχρονα ένιωθα ανακούφιση γιατί όλα αυτά τα ζούσαν άλλοι. Εγώ ήμουν ασφαλής. Τους θαύμαζα ταυτόχρονα που είχαν τη δύναμη να ξεπερνούν τα εμπόδια και να πηγαίνουν παρακάτω τη ζωή τους. Με τραύματα αλλά και μια ακατανόητη αισιοδοξία.    Για ‘μένα ήταν τα παραμύθια μου.  Ξέχασα να συστηθώ. Είμαι η Ρένα εκ του Ειρήνη και είμαι πια 42. Παιδί εύπορης οικογένειας με πτυχία και μεταπτυχιακά. Τα γαλλικά, το μπαλέτο και το πιάνο εννοούνται.  Δεν είχ...

Το έστειλε ο Γιώργος στα αγγλικά. Για όλους όσους έχουν χάσει το «νόημα της ζωής». Μια βάρκα ελλιμενίστηκε σε ένα μικρό ελληνικό χωριό. Ένας Αμερικανός τουρίστας έκανε κομπλιμέντα στον Έλληνα ψαρά για την ποιότητα των ψαριών του και ρώτησε πόσο καιρό του πήρε για να τα πιάσει. «Όχι πολύ», απάντησε ο Έλληνας. «Μα τότε, γιατί δεν έμεινες περισσότερο έξω και έπιασες περισσότερα;» ρώτησε ο Αμερικανός. Ο Έλληνας εξήγησε ότι τα μικρά του αλιεύματα ήταν αρκετά για να καλύψει τις ανάγκες του και της οικογένειάς του. Ο Αμερικανός ρώτησε: «Μα τι κάνεις με τον υπόλοιπο χρόνο σου;» «Κοιμάμαι αργά, ψαρεύω λίγο, παίζω με τα παιδιά μου και κάνω σιέστα με τη γυναίκα μου. Τα βράδια πηγαίνω στο χωριό να δω τους φίλους μου, να χορέψω λίγο, να παίξω μπουζούκι και να πω μερικά τραγούδια. Έχω μια γεμάτη ζωή.» Ο Αμερικανός διέκοψε, «Έχω MBA από το Χάρβαρντ και μπορώ να σε βοηθήσω. Θα πρέπει να ξεκινήσετε ψαρεύοντας περισσότερο κάθε μέρα. Στη συνέχεια, μπορείτε να πουλήσετε τα επιπλέον ψάρια που αλιεύετε. Μ...