ΛΙΓΟ ΑΚΟΜΑ
Δυο λέξεις τόσο μικρές, κι όμως… κρύβουν μέσα τους ολόκληρο το βάρος της επιθυμίας. Της στιγμής εκείνης που δε θέλεις να τελειώσει. Της ανάσας που μένει μετέωρη, του αγγίγματος που δεν είναι αρκετό, του βλέμματος που παρακαλά να παραμείνει. Όταν είσαι δίπλα μου, το «λίγο ακόμα» δεν είναι ποτέ αρκετό. Είναι αυτό που σκέφτομαι κάθε φορά που το χέρι σου χαϊδεύει το δέρμα μου με εκείνο το αργό, γνώριμο πάθος. Όταν τα χείλη σου ακουμπούν τα δικά μου με εκείνη την απαλή, σχεδόν ανεπαίσθητη πίεση. Θέλω να σου πω να σταματήσεις τον χρόνο. Να μείνεις έτσι. Να με κοιτάς, να με ακουμπάς, να με νιώθεις. Λίγο ακόμα… Λες και κάθε μας στιγμή έχει γίνει μικρή. Λες και δε χορταίνω τίποτα. Ούτε το σώμα σου, ούτε τη φωνή σου, ούτε τα μάτια σου όταν με κοιτάζουν σαν να μην υπάρχει άλλος άνθρωπος στον κόσμο. Μου φτάνει ένα βλέμμα σου για να νιώσω ηλεκτρισμό παντού. Μια κίνηση των δαχτύλων σου και κάτι μέσα μου λιώνει. Αλλά πάντα, πάντα θέλω λίγο παραπάνω. Όχι από απληστία. Από ανάγκη. Από εκείνη την βαθιά,...