ΓΙΩΡΓΟΣ ΗΛΙΑΔΗΣ

Σήμερα είναι η μέρα του πατέρα και είναι αφιερωμένη εκεί!  Ημερομηνία (Κινητή) Κυριακή 15 Ιουνίου 2025 Δώσε μια σφιχτή αγκαλιά και ένα δυνατό φιλί στον πατέρα σου και πες του πόσο πολύ τον αγαπάς. Πες του ένα ευχαριστώ από καρδιάς για ότι έκανε για σένα, για όσα σου έμαθε.  Σήμερα είναι η ευκαιρία να αρχίσεις να εκφράζεις την αγάπη σου στον πατέρα σου, να αφιερώνεις χρόνο για εκείνον και να το ζεις με την ψυχή σου. Να συζητάς μαζί του να θυμάσαι στιγμές και συζητήσεις και να τον συμβουλεύεσαι για την ζωή σου.  Για εσένα που ο πατέρας σου αρρώστησε, να είσαι πάντα δίπλα του και να είσαι η ασπίδα, το στήριγμα και η δυνατή βοήθεια. Κάποτε θυμήσου ήταν εκείνος για σένα!  Να τον αγκαλιάζεις ζεστά να του δίνεις το χάδι σου και να τον κάνεις να νιώθει ότι είσαι εκεί για εκείνον και ότι είναι ασφαλής. Να του προσφέρεις ότι καλύτερο μπορείς!  Για σένα που τον έχασες να τον θυμάσαι πάντα με αγάπη, να θυμάσαι τα λόγια του και ότι έκανε για σένα. Να θυμάσαι τις συμβουλές, τ...

Έκλεισα το τηλέφωνό μου. Είχα αργήσει, είχε μπει μες στην πόλη, τον οδήγησα όσο καλύτερα μπορούσα αλλά ποτέ δεν ήμουν καλή στο να δίνω ακριβείς οδηγίες. Είχα αγχωθεί, δεν ήθελα να τον αφήσω να περιμένει ούτε λεπτό. Μόλις είχα βγει από το μπάνιο. Ντύθηκα όσο ποιο γρήγορα μπορούσα. "Γρήγορα πήγαινε κοντά του..." ήταν το μονό που σκεφτόμουν.   Το τηλέφωνο ξαναχτύπησε.   - Πες μου τι βλέπεις. Ναι... ξέρω που είναι αυτό, είσαι κοντά, μείνε εκεί, έρχομαι.   "Ωραία αρχή" σκέφτηκα. Κατέβηκα τις σκάλες σαν αθόρυβη γάτα, τρέχοντας. Σταμάτησα την πόρτα μη βροντήσει. Έβρεχε, αυτό μου έλειπε! Ξεκίνησα το τρέξιμο. Ποτέ δεν είχα ιδιαίτερη αντοχή ή ταχύτητα στο τρέξιμο μα εκείνη τη στιγμή μπορώ να πω ότι θα κατατρόπωνα οποιοδήποτε ολυμπιονίκη μου πήγαινε κόντρα. Για πότε βρέθηκα στην άκρη του πάρκου και από κει στο δρόμο, με σκυλιά να με έχουν πάρει στο κατόπι και να μη με φτάνουν, ούτε που το κατάλαβα. Όταν έστριψα στον δρόμο που ήταν μισό χιλιόμετρο από το σπίτι μου και ένιωσα το...

Μια πολύ όμορφη ιστορία με τον Άγιο Ονούφριο που έδινε ψωμάκι στον μικρό Χριστούλη!  Η αγάπη του Χριστού προς τα παιδιά είναι πολύ γνωστή. Είναι τόσο τρυφερό που ένα παιδάκι δίνει ψωμί για να φάει Ο Κύριο μας ως παιδί κι εκείνος!  Η προσφορά του παιδιού απέναντι Στον Κύριο μας είναι πολύτιμη. Ας γίνουμε κι εμείς παιδιά να προσφέρουμε Στον Χριστό μας το ψωμάκι μας!  Όταν λοιπόν ήταν πολύ μικρός, 5-6 ετών, και ζούσε στο Κοινόβιο, συνέβη το εξής: Ως μικρός που ήταν, έτρωγε συχνότερα από τους άλλους πατέρες. Όταν πεινούσε, έτρεχε στον τραπεζάρη και του ζητούσε ψωμί, ελιές, φρούτα. Κάποτε όμως ο τραπεζάρης πρόσεξε ότι έπαιρνε συχνότερα ψωμί και εξαφανιζόταν. Κάποιο ζωάκι μάλλον θα ταΐζει σκέφτηκε. Αυτό συνεχίστηκε για καμιά εβδομάδα. Ας πάω να δω, είπε μέσα του ο τραπεζάρης, που τα πηγαίνει αυτά που του δίνω.Πράγματι,τον παρακολούθησε και τον είδε να μπαίνει στο καθολικό της Μονής και να κλείνει πίσω του την πόρτα. Έτρεξε γρήγορα στο παράθυρο και μ’ αυτά που είδε...

Η Μεσολακκιά Σερρών (παλιά, επονομαζόμενη και Λακκοβίκια ή Λουκκοβικεία) είναι ένα παραδοσιακό χωριό στο Παγγαίο όρος, στον Νομό Σερρών της Κεντρικής Μακεδονίας. Βασικά χαρακτηριστικά Χρονολογείται από τον 10ο αιώνα και κατοικείται έως τα μέσα της δεκαετίας του 1960, οπότε εγκαταλείφθηκε – ο πληθυσμός μεταφέρθηκε στη Νέα Μεσολακκιά, στον κάμπο κάτω από το βουνό.  Το υψόμετρο είναι περίπου στα 415 μέτρα.  Στο χωριό υπήρξαν Βυζαντινές ρίζες και κατά τον 18ο–19ο αιώνα αναμίχθηκαν Ηπειρώτες πρόσφυγες, διατηρώντας όμως σχέση με την Αμφίπολη – υπάρχουν ίχνη παλαιού υδραγωγείου και λατομείων.  Ιστορική πορεία Κορύφωση κατά την Τουρκοκρατία και έως τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με ακμάζουσα αγροτική και εμπορική δραστηριότητα. Εκτελέστηκε βίαιη καταστροφή κατά τους Βαλκανικούς πολέμους και τον Α΄ Παγκόσμιο – κάηκε και λεηλατήθηκε, πλήττοντας σοβαρά τους κατοίκους.  Μετά από κατολισθήσεις, ασθένειες και πυρκαγιά, οι κάτοικοι μετανάστευσαν και δημιούργησαν την Νέα Μεσ...

Η αγαπημένη μου στήλη στα περιοδικά ήταν εκείνη που είχε τον τίτλο  «αληθινές ιστορίες» .  Αυτές μ’ άρεσαν πάντα. Αυτές που εξιστορούσαν τις ζωές των άλλων. Ζωές με βάσανα, πόνο, κλάμα. Άνθρωποι που υποφέρουν για τους δικούς τους λόγους και θέλουν να μοιράσουν τον πόνο τους για να τον μειώσουν.  Ήταν σαν από βίτσιο να θέλω να μπω στη ζωή τους για δέκα λεπτά.  Να νιώσω τον πόνο τους κι ύστερα να φύγω με την ασφάλεια της δικής μου ονειρεμένης ύπαρξης .  Έκλαψα πολλές φορές διαβάζοντάς τες. Έκλαιγα και ταυτόχρονα ένιωθα ανακούφιση γιατί όλα αυτά τα ζούσαν άλλοι. Εγώ ήμουν ασφαλής. Τους θαύμαζα ταυτόχρονα που είχαν τη δύναμη να ξεπερνούν τα εμπόδια και να πηγαίνουν παρακάτω τη ζωή τους. Με τραύματα αλλά και μια ακατανόητη αισιοδοξία.    Για ‘μένα ήταν τα παραμύθια μου.  Ξέχασα να συστηθώ. Είμαι η Ρένα εκ του Ειρήνη και είμαι πια 42. Παιδί εύπορης οικογένειας με πτυχία και μεταπτυχιακά. Τα γαλλικά, το μπαλέτο και το πιάνο εννοούνται.  Δεν είχ...

Πελώριοι κάθετοι βράχοι. Γλυπτά που φιλοτέχνησαν προϊστορικά ποτάμια, με σκαρφαλωμένα επάνω τους μοναστήρια ξακουστά.  Η θέα των πανύψηλων σκουρόχρωμων βράχων προκαλεί δέος. Φωλιασμένα στις κορυφές και στις σπηλιές τους από τον 11ο αιώνα, βρίσκονται τα μοναστήρια των Μετεώρων. Με σχοινιά, με δίχτυα ή με τα γυμνά τους χέρια οι μοναχοί καθιέρωσαν μια παράδοση αιώνων: αναρρίχηση. Σήμερα αναρριχητές από όλον τον κόσμο έρχονται στα Μετέωρα, για να αναμετρηθούν και αυτοί με τους θεόρατους βράχους. Η UNESCO έχει χαρακτηρίσει τα Μετέωρα ως «Διατηρητέο και Προστατευόμενο Μνημείο της Ανθρωπότητας». Το ελληνικό κράτος ως «τόπο ιερό, αναλλοίωτο και απαραβίαστο». Προσθέστε και εσείς το δικό σας χαρακτηρισμό στο «βιβλίο επισκεπτών» των Μετεώρων, που φτάνουν τα 2 εκατομμύρια κάθε χρόνο. Ανακαλύψτε τα αξιοθέατα των Μετεώρων Εκπλαγείτε από τους «θηριώδους» βράχους των ασκητών Στην Θεσσαλία, το συγκρότημα των επιβλητικών βράχων υψώνεται πάνω από την Καλαμπάκα, ανάμεσα στην Πίνδο ...

Το έστειλε ο Γιώργος στα αγγλικά. Για όλους όσους έχουν χάσει το «νόημα της ζωής». Μια βάρκα ελλιμενίστηκε σε ένα μικρό ελληνικό χωριό. Ένας Αμερικανός τουρίστας έκανε κομπλιμέντα στον Έλληνα ψαρά για την ποιότητα των ψαριών του και ρώτησε πόσο καιρό του πήρε για να τα πιάσει. «Όχι πολύ», απάντησε ο Έλληνας. «Μα τότε, γιατί δεν έμεινες περισσότερο έξω και έπιασες περισσότερα;» ρώτησε ο Αμερικανός. Ο Έλληνας εξήγησε ότι τα μικρά του αλιεύματα ήταν αρκετά για να καλύψει τις ανάγκες του και της οικογένειάς του. Ο Αμερικανός ρώτησε: «Μα τι κάνεις με τον υπόλοιπο χρόνο σου;» «Κοιμάμαι αργά, ψαρεύω λίγο, παίζω με τα παιδιά μου και κάνω σιέστα με τη γυναίκα μου. Τα βράδια πηγαίνω στο χωριό να δω τους φίλους μου, να χορέψω λίγο, να παίξω μπουζούκι και να πω μερικά τραγούδια. Έχω μια γεμάτη ζωή.» Ο Αμερικανός διέκοψε, «Έχω MBA από το Χάρβαρντ και μπορώ να σε βοηθήσω. Θα πρέπει να ξεκινήσετε ψαρεύοντας περισσότερο κάθε μέρα. Στη συνέχεια, μπορείτε να πουλήσετε τα επιπλέον ψάρια που αλιεύετε. Μ...

Να φεύγουμε μαζί σε ταξίδια μακρινά σε μέρη άγνωστα που η ψυχή σου θα λατρέψει, εκεί που θα νιώθει ελεύθερη μακριά από κάθε δέσμευση και φόβο! 

Μη σταματάς να παλεύεις γιατί ποτέ κανένας δεν κέρδισε χωρίς πρώτα να έχει χάσει! 

Υπάρχουν στιγμές που αξίζει να τις ζήσεις έστω και για 5 λεπτά και να τις θυμάσαι μια ολόκληρη ζωή!