ΓΙΩΡΓΟΣ ΗΛΙΑΔΗΣ

Εγώ είμαι παιδί κάποιου άλλου κόσμου, έχασα τον δρόμο μου ψάχνοντας για αγγέλους και βρέθηκα εδώ!  Εδώ στο κόσμο σας τι βάζετε προτεραιότητα; Τι έχετε για ευτυχία;  Άραγε μπορέσετε να δείτε πίσω από τον τοίχο που υψώνεται μπροστά σας τι υπάρχει;  Ναι, υπάρχει ζωή πίσω από αυτόν τον τοίχο. Υπάρχει ένα φως που προσπαθεί να έρθει να σας βρει, να φωτίσει τα σκοτάδια που σας έχουν καταπιεί και να σας βγάλει έξω. Να φανερώσει το δρόμο που έκρυψαν για να σας κρατήσουν μακριά του. Θεέ μου τόσες ψυχές υπάρχουν εδώ κι όμως υπάρχει παντού ερημιά.  Τι σας ξεγελάει και μένετε κρυμμένοι μέσα στους φόβους σας;  Τι είναι αυτό που σας είπαν που τρόμαξε την ελπίδα σας και έτρεξε μακριά σας;  Σκέψου τι θα μείνει στο τέλος; Τι είναι αυτό που θέλεις να μείνει;  Όταν τελειώσει ο χρόνος τι θα έχεις απέναντί σου;  Θα έχεις έχεις έναν τοίχο, ένα φόβο και ένα σκοτάδι! 

Τελικά ποιος νοιάζεται πραγματικά για σένα; Για τα θέλω σου; Τις ανάγκες σου;  Κανένας!  Όλοι για κάποιο λόγο θα νοιαστούν, ο καθένας για ένα διαφορετικό λόγο που από κρύβεται κάποια δική τους ανάγκη.  Αυτό το καταλαβαίνεις αν αρχίσεις να διαβάζεις περισσότερο τους ανθρώπους.  Ο μόνος που μπορεί να νοιαστεί πραγματικά για σένα, είσαι εσύ. Γιαυτό κάντο τώρα που ακόμα προλαβαίνεις να σώσεις ότι μπορείς από μέσα σου. Κάτι από αυτό που είσαι.  Διαφορετικά θα έρθει μια μέρα που θα θέλεις να το κάνεις αλλά δεν θα μπορείς.  Δυστυχώς οι περισσότεροι άνθρωποι λειτουργούν πάντα μόνο με τις δικές τους ανάγκες, κοιτάνε πρώτα τι μπορούν να πάρουν από σένα και μετά να δώσουν κάτι. Κι αυτό μόνο σε περίπτωση που τους περισσεύει.  Πολλοί νομίζουν ότι οι μεγάλες ανάγκες είναι υλικές. Λάθος!  Οι μεγαλύτερες ανάγκες κρύβονται μέσα μας, δεν τις βλέπεις, δεν μπορείς να τις αγγίξεις.  Μόνο να τις νιώσεις μπορείς!  Μη σε παίρνει από κάτω, μη νιώθεις στεναχώρια ...

Κάτω από τον καυτό ελληνικό ήλιο, στα στενά σοκάκια της Ερμούπολης, ένα μυστήριο τύλιξε την ήσυχη ζωή της Σύρου. Η εξαφάνιση του διάσημου ωρολογοποιού, κυρίου Ανδρέα Βογιατζή, ήταν το μόνο θέμα συζήτησης στις γεμάτες καφενεία πλατείες.  Ο Βογιατζής, ένας μοναχικός και εκκεντρικός άνθρωπος, ήταν γνωστός για την απαράμιλλη δεξιοτεχνία του και την αγάπη του για τα παλιά ρολόγια. Η τελευταία φορά που τον είδαν ήταν ένα βράδυ πριν, όταν κλείδωνε το μικρό του εργαστήριο. Το επόμενο πρωί, η πόρτα ήταν ξεκλείδωτη, το εργαστήριο άθικτο, αλλά ο ίδιος είχε εξαφανιστεί χωρίς ίχνος. Η αστυνομία, με επικεφαλής τον επιθεωρητή Νίκο Παπαδόπουλο, άρχισε τις έρευνες, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Δεν υπήρχαν ίχνη διάρρηξης, ούτε σημάδια πάλης. Ήταν σαν να είχε εξατμιστεί. Η μόνη μαρτυρία ήταν από την κυρία Κατερίνα, την ιδιοκτήτρια του διπλανού ζαχαροπλαστείου, η οποία ανέφερε ότι άκουσε ένα παράξενο τικ-τοκ, πολύ πιο δυνατό από αυτό ενός κανονικού ρολογιού, να προέρχεται από το εργαστήριο του Β...

Στην Κίμωλο, ένα μικρό διαμάντι των Κυκλάδων, εκεί που το Αιγαίο αγκάλιαζε απαλά τις λευκές αμμουδιές και τα σπίτια ήταν βαμμένα με το χρώμα του ουρανού, άρχισε η ιστορία του Αλέξανδρου και του Φίλιππου.  Ο Αλέξανδρος, ένας εικονογράφος από την Αθήνα, είχε έρθει στο νησί αναζητώντας την έμπνευση για το επόμενο του project, αλλά και μια ανάσα από την πολύβουη ζωή της πόλης. Ο Φίλιππος, ιδιοκτήτης ενός μικρού, γραφικού καφενείου στο λιμάνι της Ψάθης, ήταν η ενσάρκωση της κυκλαδίτικης φιλοξενίας, με ένα χαμόγελο ζεστό σαν τον μεσημεριανό ήλιο. Η πρώτη τους συνάντηση ήταν τυπική, αλλά με μια ανεπαίσθητη σπίθα. Ο Αλέξανδρος, χαμένος στις σκέψεις του και με το sketchbook στο χέρι, μπήκε στο καφενείο του Φίλιππου για τον πρωινό του καφέ. "Καλημέρα!" είπε ο Φίλιππος, με μια φωνή που ακουγόταν σαν μελωδία. "Τι θα πιείτε;" Ο Αλέξανδρος, αμήχανος, παράγγειλε έναν φρέντο εσπρέσο, νιώθοντας τα μάτια του Φίλιππου να τον κοιτούν με μια ιδιαίτερη περιέργεια.  Τις επόμεν...

Αγάπη μου, δεν είσαι απλά μια σχέση, είσαι ο άνθρωπος της ζωής μου.  Δεν είσαι μια εμπειρία σε κάτι διαφορετικό, είσαι η ζωή μου όλη, είσαι το για πάντα!  Αυτό που νιώθω για σένα έχει ριζώσει στην καρδιά μου και τίποτα δεν μπορεί να το βγάλει από κει, θα ζει για πάντα μέσα μου και θα παίρνω κι εγώ ζωή απ' αυτό! 

Πρώτη γνωριμία, καλοκαίρι σε νησί!  Στο καφέ του νησιού. Ήταν τέλη Ιουλίου και ο ήλιος έπεφτε αργά, βάφοντας τον ουρανό με ροζ και πορτοκαλί αποχρώσεις πάνω από τα κατάλευκα σπίτια του νησιού.  Η Ελένη βρισκόταν στο αγαπημένο της μικρό καφέ, σε μια γωνιά του πλακόστρωτου σοκακιού. Έπινε λεμονάδα με δυόσμο και χάζευε τους περαστικούς. Ο αέρας μύριζε γιασεμί και αλμύρα. Ήταν εκείνο το γλυκό σημείο του απογεύματος που όλα ησυχάζουν λίγο, πριν ξαναρχίσει η ζωή στα στενά. Εκείνη τη στιγμή, ένας νεαρός με αλατισμένα μαλλιά και ένα κιτρινισμένο μπλουζάκι μπήκε στο καφέ. Κρατούσε στο χέρι του μια παλιά φωτογραφική μηχανή. Κοντοστάθηκε δίπλα της και ρώτησε: — Συγγνώμη, να ρωτήσω κάτι; Ξέρεις μήπως πώς πάω στο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία; Η Ελένη χαμογέλασε. — Θέλεις να το περπατήσεις ή να σε πάει ο μπαρμπα-Μηνάς με το καΐκι του; Ο άγνωστος γέλασε. — Προτιμώ να το περπατήσω. Θέλω να το δω στη δύση. — Τότε να προσέχεις στο μονοπάτι με τις πέτρες, γλιστράει το απόγευμα. Αν θες,...

Είναι το ταξίδι μας μια σελίδα που γυρίζει ο αέρας ένα απόγευμα του καλοκαιριού. Άκου τα φύλλα του δέντρου μας, αυτό το δέντρο που μας σκέπαζε με την σκιά του τις ώρες που μου έλεγες αυτά που η καρδιά σου λαχταράει. Μην ξεχάσεις ποτέ αυτές τις ώρες και τους ήχους που έκαναν! 

Σε συνάντησα μετά από πολύ καιρό, καθόσουν πίσω μου και εγώ στεκόμουν όρθιος μπροστά σου, δεν έκανες τίποτα. Έκανες πως δεν με γνώρισες μα το ίδιο έκανα κι εγώ.  Που να θυμάσαι τώρα το παρελθόν, πέρασαν χρόνια από τότε! 

Μια κακή στιγμή πρέπει να την αφήνουμε να ξεθωριάσει στο πέρασμα του χρόνου και όχι να την κρατάμε ζωντανή αφήνοντας την να μας κρατάει πίσω! 

Να μην αναβάλεις αυτά που έχεις να πεις, αυτά που θέλεις να κάνεις σε κείνους που αγαπάς γιατί θα έρθει μια μέρα που όσο κι αν το θέλεις, όση ανάγκη κι αν το έχεις, δεν θα μπορείς να το κάνεις! 

Να φεύγουμε μαζί σε ταξίδια μακρινά σε μέρη άγνωστα που η ψυχή σου θα λατρέψει, εκεί που θα νιώθει ελεύθερη μακριά από κάθε δέσμευση και φόβο! 

Μη σταματάς να παλεύεις γιατί ποτέ κανένας δεν κέρδισε χωρίς πρώτα να έχει χάσει! 

Υπάρχουν στιγμές που αξίζει να τις ζήσεις έστω και για 5 λεπτά και να τις θυμάσαι μια ολόκληρη ζωή! 

Όταν γίνει ανάγκη να δώσεις αγάπη και όχι να πάρεις, είναι η στιγμή που ο κόσμος για σένα έχει μόλις αλλάξει! 

Είναι η αγάπη που φυσάει μέσα σου και όλα στα αλλάζει. Όλα τα φέρνει και τίποτα δεν παίρνει πίσω. Σε βγάζει στο φως στα δίνει όλα σε πλημμυρίζει ζωή! 

Να καταφέρεις καμία συννεφιά να μη σκοτεινιάζει τον κόσμο σου και το φως σου να νικάει πάντα τα σκοτάδια σου! 

Η καλύτερη απάντηση για τους επικριτές σου είναι η στάση σου. Να βλέπουν ότι είσαι πάντα καλά και δεν σε αγγίζει τίποτα! 

Κάποιες φορές μπορεί να νιώθεις αδύναμος αλλά είναι η στιγμή που γίνεσαι δυνατότερος! 

Για να μάθεις καλά τον εαυτό σου θα πρέπει πρώτα να ξεχάσεις το εγώ σου! 

Οι άνθρωποι μπορούν να συνδεθούν με τρόπο μοναδικό που κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει!