ΓΙΩΡΓΟΣ ΗΛΙΑΔΗΣ

Αγάπη μου, δεν είσαι απλά μια σχέση, είσαι ο άνθρωπος της ζωής μου.  Δεν είσαι μια εμπειρία σε κάτι διαφορετικό, είσαι η ζωή μου όλη, είσαι το για πάντα!  Αυτό που νιώθω για σένα έχει ριζώσει στην καρδιά μου και τίποτα δεν μπορεί να το βγάλει από κει, θα ζει για πάντα μέσα μου και θα παίρνω κι εγώ ζωή απ' αυτό! 

Πρώτη γνωριμία, καλοκαίρι σε νησί!  Στο καφέ του νησιού. Ήταν τέλη Ιουλίου και ο ήλιος έπεφτε αργά, βάφοντας τον ουρανό με ροζ και πορτοκαλί αποχρώσεις πάνω από τα κατάλευκα σπίτια του νησιού.  Η Ελένη βρισκόταν στο αγαπημένο της μικρό καφέ, σε μια γωνιά του πλακόστρωτου σοκακιού. Έπινε λεμονάδα με δυόσμο και χάζευε τους περαστικούς. Ο αέρας μύριζε γιασεμί και αλμύρα. Ήταν εκείνο το γλυκό σημείο του απογεύματος που όλα ησυχάζουν λίγο, πριν ξαναρχίσει η ζωή στα στενά. Εκείνη τη στιγμή, ένας νεαρός με αλατισμένα μαλλιά και ένα κιτρινισμένο μπλουζάκι μπήκε στο καφέ. Κρατούσε στο χέρι του μια παλιά φωτογραφική μηχανή. Κοντοστάθηκε δίπλα της και ρώτησε: — Συγγνώμη, να ρωτήσω κάτι; Ξέρεις μήπως πώς πάω στο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία; Η Ελένη χαμογέλασε. — Θέλεις να το περπατήσεις ή να σε πάει ο μπαρμπα-Μηνάς με το καΐκι του; Ο άγνωστος γέλασε. — Προτιμώ να το περπατήσω. Θέλω να το δω στη δύση. — Τότε να προσέχεις στο μονοπάτι με τις πέτρες, γλιστράει το απόγευμα. Αν θες,...

Και η ώρα; Πάντα η ίδια. Περασμένη… Όπως εκείνες οι κουβέντες που δεν ειπώθηκαν. Όπως τα βλέμματα που κρατήθηκαν λίγο παραπάνω αλλά ποτέ δεν μεταφράστηκαν σε πράξεις. Ήσουν πάντα ένα “λίγο μετά”. Ένα “αν ήταν αλλιώς τα πράγματα”. Κι εγώ, πάντα ένα βήμα πιο πίσω απ’ το να κάνω την ανατροπή. Όχι γιατί δεν ήθελα. Αλλά γιατί ήξερα πως εσύ δεν ήσουν έτοιμη να τη δεχτείς. Ήθελα να έρθω κοντά, μα κρατούσες αποστάσεις. Ήθελα να μείνω, αλλά φοβόσουν να με αφήσεις. Κι έτσι πήγε. Μισά βράδια, μισά λόγια, μισές αλήθειες. Πάντα ένα “ίσως”, ένα “αργότερα”, ένα “θα δούμε”. Μου έλεγες πως με νιώθεις. Πως σε κάνω να χαμογελάς με τρόπο που δεν το κάνει κανείς άλλος. Και μετά σιωπούσες για μέρες. Μου πέταγες μια σπίθα και με άφηνες να καώ μόνος μου. Δεν σε κατηγορώ. Ούτε κι εμένα. Δεν ήταν δειλία. Ήταν η λάθος στιγμή. Ήμασταν εκεί, αλλά δεν προλάβαμε να συγχρονιστούμε. Και τώρα τι; Τώρα η ώρα πέρασε. Πάλι. Μα εγώ ακόμα σε σκέφτομαι. Όχι από ανάγκη, αλλά γιατί τίποτα δεν σου μοιάζει. Δεν ξέρω αν θα υπάρξε...

Δυο λέξεις τόσο μικρές, κι όμως… κρύβουν μέσα τους ολόκληρο το βάρος της επιθυμίας. Της στιγμής εκείνης που δε θέλεις να τελειώσει. Της ανάσας που μένει μετέωρη, του αγγίγματος που δεν είναι αρκετό, του βλέμματος που παρακαλά να παραμείνει. Όταν είσαι δίπλα μου, το «λίγο ακόμα» δεν είναι ποτέ αρκετό. Είναι αυτό που σκέφτομαι κάθε φορά που το χέρι σου χαϊδεύει το δέρμα μου με εκείνο το αργό, γνώριμο πάθος. Όταν τα χείλη σου ακουμπούν τα δικά μου με εκείνη την απαλή, σχεδόν ανεπαίσθητη πίεση. Θέλω να σου πω να σταματήσεις τον χρόνο. Να μείνεις έτσι. Να με κοιτάς, να με ακουμπάς, να με νιώθεις. Λίγο ακόμα… Λες και κάθε μας στιγμή έχει γίνει μικρή. Λες και δε χορταίνω τίποτα. Ούτε το σώμα σου, ούτε τη φωνή σου, ούτε τα μάτια σου όταν με κοιτάζουν σαν να μην υπάρχει άλλος άνθρωπος στον κόσμο. Μου φτάνει ένα βλέμμα σου για να νιώσω ηλεκτρισμό παντού. Μια κίνηση των δαχτύλων σου και κάτι μέσα μου λιώνει. Αλλά πάντα, πάντα θέλω λίγο παραπάνω. Όχι από απληστία. Από ανάγκη. Από εκείνη την βαθιά,...

Ζούμε σε έναν κόσμο που όλα αγοράζονται και πουλιούνται… Αξίες, ιδανικά, φιλίες, έρωτες… Σε έναν κόσμο που γίνεται ολοένα και χειρότερος, μέρα με την μέρα, με έξαρση περιστατικών βίας, bullying, γυναικοκτονίες, σε σημείο που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει «αν έχει πάτο το βαρέλι». Σε αυτόν λοιπόν τον κόσμο, κάνε τη διαφορά. Γίνε ο λόγος που κάποιος θα πιστέψει στην αγάπη. Αλήθεια, ξέρετε πολλούς να πιστεύουν στην αγάπη; Όχι στα λόγια. Στα λόγια όλοι πιστεύουν στην «αιώνια αγάπη», που νικά τα πάντα, που ποτέ δεν φθίνει και άλλα τέτοια ποιητικά. Για αυτό και δακρύζουν ακούγοντας ένα τραγούδι ή παρακολουθώντας μια θεατρική παράσταση που μιλά για αγάπη, θεωρώντας την ουτοπία. Οι περισσότεροι θα σου πουν, είτε ότι δεν υπάρχει, είτε ότι υπάρχει αλλά μετά από κάποια χρόνια “ξεφτίζει” και ότι αυτά είναι ωραία μόνο στο σινεμά. Λίγοι άνθρωποι σήμερα πιστεύουν στην αληθινή αγάπη. Είναι αυτοί που «φυλάνε Θερμοπύλες». Αυτοί που ο λόγος τους είναι συμβόλαιο, που δεν δειλιάζουν και που ό,τι λένε το ε...

Χιλιάδες άνθρωποι με αναφέρουν καθημερινά! Πολλοί από αυτούς εύχονται να επέμβω το ταχύτερο δυνατόν για να πάρει ο καθένας αυτό που του αξίζει και δεν είναι άλλο από τις συνέπειες των πράξεων του. Κατάλαβες πολύ σωστά! Είμαι το κάρμα. Δεν είμαι τιμωρία αλλά λειτουργώ σαν καθρέπτης που αντανακλά τις πράξεις σου, οι οποίες θα επιστραφούν σε σένα την κατάλληλη στιγμή. Μονάχα εγώ ξέρω πότε είναι η κατάλληλη στιγμή. Πρόδωσες κάποιον; Θα φροντίσω να προδοθείς κι εσύ από κάποιον όχι τυχαίο άνθρωπο στη ζωή σου αλλά από εκείνον που η προδοσία του θα είναι κάτι που δεν περίμενες και τον εκτιμούσες ή τον εμπιστευόσουν πολύ. Δεν θέλω να σε πληγώσω περισσότερο από όσο πλήγωσες αλλά θα φροντίσω να καταλάβεις το κακό που προξένησες κι εσύ ο ίδιος. Αν λοιπόν πονέσεις, εκμεταλλευτείς, προδώσεις ή οτιδήποτε άλλο κακό προξενήσεις σε κάποιον, να ξέρεις πάντα θα καραδοκώ για να στο επιστρέψω. Αντίθετα, αν προσφέρεις καλοσύνη, υποστήριξη, αγάπη, πάλι θα είμαι εκεί. Η αντανάκλαση μου όμως θα έχει θετικό αντί...

Βοήθεια! Μεγάλη κουβέντα. Να νιώθεις την ανάγκη να είσαι δίπλα σε έναν άνθρωπο, να τον ακούς, να τον καταλαβαίνεις. Να χαρίζεις το πιο όμορφό σου χαμόγελο σε κάποιον που ξέρεις ότι πέρασε (ή περνά) δύσκολα. Με δυο λόγια να είσαι παρών, όχι γιατί πρέπει αλλά γιατί το θέλεις. Για τους ανθρώπους που “δίνουν” δεν υπάρχει μεγαλύτερη ψυχική ικανοποίηση από αυτή την πράξη, είτε αφορά συγγενή, είτε φίλο, σχέση, ακόμη και έναν άγνωστο. Το να «δίνεις» γεμίζει την καρδιά σου γιατί αισθάνεσαι ότι κάνεις κάτι όμορφο. Είναι σαν να «μοιράζεις» το φως της ψυχής σου, στους άλλους . Όλοι κάποια στιγμή ερχόμαστε σε δύσκολη θέση ή έχουμε να αντιμετωπίσουμε πιεστικές καταστάσεις, οπότε μοιραία χρειαζόμαστε βοήθεια. Είναι ευχής έργον να έχουμε ανθρώπους που να μπορούν να σταθούν “δίπλα” μας. Η βοήθεια στον συνάνθρωπο, δείχνει ότι έχεις καλλιεργήσει την ενσυναίσθηση , έχεις έρθει δηλαδή στη θέση του άλλου, και ξέρεις όχι μόνο τι μπορείς να κάνεις γι αυτόν αλλά και με ποιο τρόπο. Μόνο μια συμβουλή. Όταν βοηθά...

Περπατάω μες την πόλη μου. Άνθρωποι σε καφέ, μιλούν, λογομαχούν, χαμογελούν. Άλλοι περπατούν βιαστικοί, άλλοι χαζεύουν αμέριμνοι. Παιδιά παίζουν, μία σειρήνα ασθενοφόρου στο βάθος. Εγώ τους κοιτάω. Οι περισσότεροι έχουμε κάτι κοινό. Πληγές. Ο κύκλος μου πια μικρός. Αν κάτσω να μετρήσω πόσοι πέρασαν απ’ τη ζωή μου, αμέτρητοι. Ο καθένας με τη δική του ιστορία, με το δικό του μονοπάτι που στη δύναμη ή την αδυναμία της φωνής τους, στον τρόπο που διεκδικούσαν ή παραιτούνται από τα θέλω τους, καταλάβαινα ότι είχαν δεχτεί τα δικά τους χτυπήματα. Ένα κοινό που είναι πια στα δικά μου μάτια τόσο ευδιάκριτο και πίστεψε με, με γεμίζει άλλοτε πόνο, άλλοτε θυμό και άλλοτε αγανάκτηση. Μαχαίρια πάνω τους. Όλοι οι άνθρωποι πια στα μάτια μου ζουν την καθημερινότητα τους με καρφωμένα μαχαίρια στο κορμί τους. Γιατί; Γιατί Θεέ μου; Πού τα φτιάχνουν όλα αυτά τα μαχαίρια να πάω να το κάψω το μέρος αυτό. Να μην υπάρχει πια. Να σταματήσουν να τα σμιλευουν τόσο τέλεια, τόσο κοφτερά, τόσο απονα. Ποιός βάζει στα ...

Πώς είναι δυνατόν να είναι όλο αυτό τόσο λάθος; Πώς γίνεται να είναι λάθος το πάθος; Πώς να αντισταθούμε σε όλο αυτό που μας συμβαίνει; Σε μια στιγμή, απο κάτι απλό, απο κάτι χαζό να αλλάξουν τόσα πράγματα μέσα μας; Θέλω να το ζήσουμε μου είπες. Κι εγώ φοβήθηκα.  Πάμε κι όπου βγει σου είπα και τώρα φοβόμαστε κι δυο. Ένας πόλεμος ψυχής και μυαλού. Ένας πόλεμος αβάσταχτος σώματος και νου.  Ξέρουμε καλά πως το μυαλό πάντα στο τέλος κερδίζει, μα το σώμα και η ψυχή είναι που μας καθορίζει. Είναι τόσα πολλά όλα αυτά που μας χωρίζουν και είναι τόσα πολλά όλα αυτά που ένα μας ορίζουν.  Ένα χωρίς προσπάθεια. Ένα έτσι απλά. Τόσο ανώμαλα ομαλά. Ένα χωρίς να πούμε πολλά. Ένα μονάχα με μια ματιά.  Θέλω να σε διώξω μακριά μα δεν αντέχω. Και κάθε απόφαση που παίρνω πίσω σε δευτερόλεπτα γυρίζω.  Σκόρπιες σκέψεις μέσα στην παράνοια του πάθους, παίζοντας στο τεντωμένο σχοινί του λάθους.  Κι αν πέσουμε κανείς δεν ξέρει. Θέλουμε μονάχα να ζήσουμε όπως η μοίρα ξέρει.  Γράφ...

Όταν δεν δικαιούσαι την απάντηση, μην την απαιτείς. Γιατί δεν είναι όλοι οι άνθρωποι υποχρεωμένοι να εξηγούν τα αυτονόητα. Ούτε να σκύβουν το κεφάλι κάθε φορά που κάποιος εμφανίζεται αργά —και απαιτεί. Δεν είναι όλα τα «γιατί» άξια για απάντηση. Και δεν είναι όλοι οι άνθρωποι άξιοι για την αλήθεια σου. Αν ήσουν παρών όταν πόναγα, ίσως και να ήθελα να σου εξηγήσω. Αν είχες σταθεί, έστω και μία φορά, αληθινά απέναντί μου, ίσως να ‘βρισκα λόγια. Αλλά τώρα; Τώρα ήρθες απλώς για να λυτρωθείς, όχι για να καταλάβεις. Θέλεις λέξεις, γιατί δεν άντεξες το βάρος της σιωπής μου. Θέλεις εξηγήσεις, γιατί δεν έχεις καμία δική σου. Θέλεις να μάθεις, μα όχι για μένα —για σένα. Για να κουμπώσεις μια ιστορία που ποτέ δεν σου ανήκε. Κι εγώ, τι να σου πω τώρα; Πως πόνεσα; Πως γονάτισα; Πως έσκασα σε χίλια κομμάτια χωρίς να βγάλω άχνα; Πως έπιασα τον εαυτό μου να λέει “δεν πειράζει” ενώ κάθε κύτταρό μου ούρλιαζε; Όχι, δεν θα σου τα πω. Γιατί δεν στα λέω από τιμωρία. Στα στερώ από αξιοπρέπεια. Η σιωπή μου δε...