ΓΙΩΡΓΟΣ ΗΛΙΑΔΗΣ

Εγώ είμαι παιδί κάποιου άλλου κόσμου, έχασα τον δρόμο μου ψάχνοντας για αγγέλους και βρέθηκα εδώ!  Εδώ στο κόσμο σας τι βάζετε προτεραιότητα; Τι έχετε για ευτυχία;  Άραγε μπορέσετε να δείτε πίσω από τον τοίχο που υψώνεται μπροστά σας τι υπάρχει;  Ναι, υπάρχει ζωή πίσω από αυτόν τον τοίχο. Υπάρχει ένα φως που προσπαθεί να έρθει να σας βρει, να φωτίσει τα σκοτάδια που σας έχουν καταπιεί και να σας βγάλει έξω. Να φανερώσει το δρόμο που έκρυψαν για να σας κρατήσουν μακριά του. Θεέ μου τόσες ψυχές υπάρχουν εδώ κι όμως υπάρχει παντού ερημιά.  Τι σας ξεγελάει και μένετε κρυμμένοι μέσα στους φόβους σας;  Τι είναι αυτό που σας είπαν που τρόμαξε την ελπίδα σας και έτρεξε μακριά σας;  Σκέψου τι θα μείνει στο τέλος; Τι είναι αυτό που θέλεις να μείνει;  Όταν τελειώσει ο χρόνος τι θα έχεις απέναντί σου;  Θα έχεις έχεις έναν τοίχο, ένα φόβο και ένα σκοτάδι! 

Τελικά ποιος νοιάζεται πραγματικά για σένα; Για τα θέλω σου; Τις ανάγκες σου;  Κανένας!  Όλοι για κάποιο λόγο θα νοιαστούν, ο καθένας για ένα διαφορετικό λόγο που από κρύβεται κάποια δική τους ανάγκη.  Αυτό το καταλαβαίνεις αν αρχίσεις να διαβάζεις περισσότερο τους ανθρώπους.  Ο μόνος που μπορεί να νοιαστεί πραγματικά για σένα, είσαι εσύ. Γιαυτό κάντο τώρα που ακόμα προλαβαίνεις να σώσεις ότι μπορείς από μέσα σου. Κάτι από αυτό που είσαι.  Διαφορετικά θα έρθει μια μέρα που θα θέλεις να το κάνεις αλλά δεν θα μπορείς.  Δυστυχώς οι περισσότεροι άνθρωποι λειτουργούν πάντα μόνο με τις δικές τους ανάγκες, κοιτάνε πρώτα τι μπορούν να πάρουν από σένα και μετά να δώσουν κάτι. Κι αυτό μόνο σε περίπτωση που τους περισσεύει.  Πολλοί νομίζουν ότι οι μεγάλες ανάγκες είναι υλικές. Λάθος!  Οι μεγαλύτερες ανάγκες κρύβονται μέσα μας, δεν τις βλέπεις, δεν μπορείς να τις αγγίξεις.  Μόνο να τις νιώσεις μπορείς!  Μη σε παίρνει από κάτω, μη νιώθεις στεναχώρια ...

Οι ανθρώπινες σχέσεις σήμερα έχουν γίνει πιο σύνθετες, πιο γρήγορες και συχνά πιο επιφανειακές λόγω της τεχνολογίας και των κοινωνικών μέσων, αλλά παραμένουν θεμέλιο της ανθρώπινης εμπειρίας. Από τη μια, υπάρχει μια τεράστια δυνατότητα επικοινωνίας: μπορείς να έρθεις σε επαφή με ανθρώπους από όλο τον κόσμο, να εκφράσεις τον εαυτό σου, να βρεις κοινότητες με κοινά ενδιαφέροντα.  Από την άλλη όμως, αυτό το συνεχές “online” δημιούργησε και μια ψευδαίσθηση σχέσεων — πολλές επαφές, λίγες ουσιαστικές. Πολλοί σήμερα δυσκολεύονται να εμπιστευτούν, να ανοιχτούν βαθιά, να αντέξουν τη δυσκολία και το χρόνο που απαιτεί μια ουσιαστική σχέση. Η ταχύτητα και η αμεσότητα που έχουν καλλιεργηθεί στις συναναστροφές μέσω των social media και των apps δημιουργεί προσδοκίες «ευκολίας» που έρχονται σε αντίθεση με την πραγματική ανθρώπινη φύση, που χρειάζεται χρόνο, εγγύτητα και δοκιμασίες για να δεθεί.  Παράλληλα όμως, βλέπουμε και μια αντίδραση σε αυτό. Πολλοί άνθρωποι στρέφονται ξανά σε πιο «αργού...

Κάτω από τον καυτό ελληνικό ήλιο, στα στενά σοκάκια της Ερμούπολης, ένα μυστήριο τύλιξε την ήσυχη ζωή της Σύρου. Η εξαφάνιση του διάσημου ωρολογοποιού, κυρίου Ανδρέα Βογιατζή, ήταν το μόνο θέμα συζήτησης στις γεμάτες καφενεία πλατείες.  Ο Βογιατζής, ένας μοναχικός και εκκεντρικός άνθρωπος, ήταν γνωστός για την απαράμιλλη δεξιοτεχνία του και την αγάπη του για τα παλιά ρολόγια. Η τελευταία φορά που τον είδαν ήταν ένα βράδυ πριν, όταν κλείδωνε το μικρό του εργαστήριο. Το επόμενο πρωί, η πόρτα ήταν ξεκλείδωτη, το εργαστήριο άθικτο, αλλά ο ίδιος είχε εξαφανιστεί χωρίς ίχνος. Η αστυνομία, με επικεφαλής τον επιθεωρητή Νίκο Παπαδόπουλο, άρχισε τις έρευνες, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Δεν υπήρχαν ίχνη διάρρηξης, ούτε σημάδια πάλης. Ήταν σαν να είχε εξατμιστεί. Η μόνη μαρτυρία ήταν από την κυρία Κατερίνα, την ιδιοκτήτρια του διπλανού ζαχαροπλαστείου, η οποία ανέφερε ότι άκουσε ένα παράξενο τικ-τοκ, πολύ πιο δυνατό από αυτό ενός κανονικού ρολογιού, να προέρχεται από το εργαστήριο του Β...

Στην Κίμωλο, ένα μικρό διαμάντι των Κυκλάδων, εκεί που το Αιγαίο αγκάλιαζε απαλά τις λευκές αμμουδιές και τα σπίτια ήταν βαμμένα με το χρώμα του ουρανού, άρχισε η ιστορία του Αλέξανδρου και του Φίλιππου.  Ο Αλέξανδρος, ένας εικονογράφος από την Αθήνα, είχε έρθει στο νησί αναζητώντας την έμπνευση για το επόμενο του project, αλλά και μια ανάσα από την πολύβουη ζωή της πόλης. Ο Φίλιππος, ιδιοκτήτης ενός μικρού, γραφικού καφενείου στο λιμάνι της Ψάθης, ήταν η ενσάρκωση της κυκλαδίτικης φιλοξενίας, με ένα χαμόγελο ζεστό σαν τον μεσημεριανό ήλιο. Η πρώτη τους συνάντηση ήταν τυπική, αλλά με μια ανεπαίσθητη σπίθα. Ο Αλέξανδρος, χαμένος στις σκέψεις του και με το sketchbook στο χέρι, μπήκε στο καφενείο του Φίλιππου για τον πρωινό του καφέ. "Καλημέρα!" είπε ο Φίλιππος, με μια φωνή που ακουγόταν σαν μελωδία. "Τι θα πιείτε;" Ο Αλέξανδρος, αμήχανος, παράγγειλε έναν φρέντο εσπρέσο, νιώθοντας τα μάτια του Φίλιππου να τον κοιτούν με μια ιδιαίτερη περιέργεια.  Τις επόμεν...

Αγάπη μου, δεν είσαι απλά μια σχέση, είσαι ο άνθρωπος της ζωής μου.  Δεν είσαι μια εμπειρία σε κάτι διαφορετικό, είσαι η ζωή μου όλη, είσαι το για πάντα!  Αυτό που νιώθω για σένα έχει ριζώσει στην καρδιά μου και τίποτα δεν μπορεί να το βγάλει από κει, θα ζει για πάντα μέσα μου και θα παίρνω κι εγώ ζωή απ' αυτό! 

Πρώτη γνωριμία, καλοκαίρι σε νησί!  Στο καφέ του νησιού. Ήταν τέλη Ιουλίου και ο ήλιος έπεφτε αργά, βάφοντας τον ουρανό με ροζ και πορτοκαλί αποχρώσεις πάνω από τα κατάλευκα σπίτια του νησιού.  Η Ελένη βρισκόταν στο αγαπημένο της μικρό καφέ, σε μια γωνιά του πλακόστρωτου σοκακιού. Έπινε λεμονάδα με δυόσμο και χάζευε τους περαστικούς. Ο αέρας μύριζε γιασεμί και αλμύρα. Ήταν εκείνο το γλυκό σημείο του απογεύματος που όλα ησυχάζουν λίγο, πριν ξαναρχίσει η ζωή στα στενά. Εκείνη τη στιγμή, ένας νεαρός με αλατισμένα μαλλιά και ένα κιτρινισμένο μπλουζάκι μπήκε στο καφέ. Κρατούσε στο χέρι του μια παλιά φωτογραφική μηχανή. Κοντοστάθηκε δίπλα της και ρώτησε: — Συγγνώμη, να ρωτήσω κάτι; Ξέρεις μήπως πώς πάω στο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία; Η Ελένη χαμογέλασε. — Θέλεις να το περπατήσεις ή να σε πάει ο μπαρμπα-Μηνάς με το καΐκι του; Ο άγνωστος γέλασε. — Προτιμώ να το περπατήσω. Θέλω να το δω στη δύση. — Τότε να προσέχεις στο μονοπάτι με τις πέτρες, γλιστράει το απόγευμα. Αν θες,...

Και η ώρα; Πάντα η ίδια. Περασμένη… Όπως εκείνες οι κουβέντες που δεν ειπώθηκαν. Όπως τα βλέμματα που κρατήθηκαν λίγο παραπάνω αλλά ποτέ δεν μεταφράστηκαν σε πράξεις. Ήσουν πάντα ένα “λίγο μετά”. Ένα “αν ήταν αλλιώς τα πράγματα”. Κι εγώ, πάντα ένα βήμα πιο πίσω απ’ το να κάνω την ανατροπή. Όχι γιατί δεν ήθελα. Αλλά γιατί ήξερα πως εσύ δεν ήσουν έτοιμη να τη δεχτείς. Ήθελα να έρθω κοντά, μα κρατούσες αποστάσεις. Ήθελα να μείνω, αλλά φοβόσουν να με αφήσεις. Κι έτσι πήγε. Μισά βράδια, μισά λόγια, μισές αλήθειες. Πάντα ένα “ίσως”, ένα “αργότερα”, ένα “θα δούμε”. Μου έλεγες πως με νιώθεις. Πως σε κάνω να χαμογελάς με τρόπο που δεν το κάνει κανείς άλλος. Και μετά σιωπούσες για μέρες. Μου πέταγες μια σπίθα και με άφηνες να καώ μόνος μου. Δεν σε κατηγορώ. Ούτε κι εμένα. Δεν ήταν δειλία. Ήταν η λάθος στιγμή. Ήμασταν εκεί, αλλά δεν προλάβαμε να συγχρονιστούμε. Και τώρα τι; Τώρα η ώρα πέρασε. Πάλι. Μα εγώ ακόμα σε σκέφτομαι. Όχι από ανάγκη, αλλά γιατί τίποτα δεν σου μοιάζει. Δεν ξέρω αν θα υπάρξε...

Δυο λέξεις τόσο μικρές, κι όμως… κρύβουν μέσα τους ολόκληρο το βάρος της επιθυμίας. Της στιγμής εκείνης που δε θέλεις να τελειώσει. Της ανάσας που μένει μετέωρη, του αγγίγματος που δεν είναι αρκετό, του βλέμματος που παρακαλά να παραμείνει. Όταν είσαι δίπλα μου, το «λίγο ακόμα» δεν είναι ποτέ αρκετό. Είναι αυτό που σκέφτομαι κάθε φορά που το χέρι σου χαϊδεύει το δέρμα μου με εκείνο το αργό, γνώριμο πάθος. Όταν τα χείλη σου ακουμπούν τα δικά μου με εκείνη την απαλή, σχεδόν ανεπαίσθητη πίεση. Θέλω να σου πω να σταματήσεις τον χρόνο. Να μείνεις έτσι. Να με κοιτάς, να με ακουμπάς, να με νιώθεις. Λίγο ακόμα… Λες και κάθε μας στιγμή έχει γίνει μικρή. Λες και δε χορταίνω τίποτα. Ούτε το σώμα σου, ούτε τη φωνή σου, ούτε τα μάτια σου όταν με κοιτάζουν σαν να μην υπάρχει άλλος άνθρωπος στον κόσμο. Μου φτάνει ένα βλέμμα σου για να νιώσω ηλεκτρισμό παντού. Μια κίνηση των δαχτύλων σου και κάτι μέσα μου λιώνει. Αλλά πάντα, πάντα θέλω λίγο παραπάνω. Όχι από απληστία. Από ανάγκη. Από εκείνη την βαθιά,...

Ζούμε σε έναν κόσμο που όλα αγοράζονται και πουλιούνται… Αξίες, ιδανικά, φιλίες, έρωτες… Σε έναν κόσμο που γίνεται ολοένα και χειρότερος, μέρα με την μέρα, με έξαρση περιστατικών βίας, bullying, γυναικοκτονίες, σε σημείο που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει «αν έχει πάτο το βαρέλι». Σε αυτόν λοιπόν τον κόσμο, κάνε τη διαφορά. Γίνε ο λόγος που κάποιος θα πιστέψει στην αγάπη. Αλήθεια, ξέρετε πολλούς να πιστεύουν στην αγάπη; Όχι στα λόγια. Στα λόγια όλοι πιστεύουν στην «αιώνια αγάπη», που νικά τα πάντα, που ποτέ δεν φθίνει και άλλα τέτοια ποιητικά. Για αυτό και δακρύζουν ακούγοντας ένα τραγούδι ή παρακολουθώντας μια θεατρική παράσταση που μιλά για αγάπη, θεωρώντας την ουτοπία. Οι περισσότεροι θα σου πουν, είτε ότι δεν υπάρχει, είτε ότι υπάρχει αλλά μετά από κάποια χρόνια “ξεφτίζει” και ότι αυτά είναι ωραία μόνο στο σινεμά. Λίγοι άνθρωποι σήμερα πιστεύουν στην αληθινή αγάπη. Είναι αυτοί που «φυλάνε Θερμοπύλες». Αυτοί που ο λόγος τους είναι συμβόλαιο, που δεν δειλιάζουν και που ό,τι λένε το ε...