Ο ΒΙΑΣΜΟΣ ΑΠ' ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΤΑ SOCIAL MEDIA

Τον τελευταίο καιρό γίνεται η μία καταγγελία πίσω απ' την άλλη για σεξουαλικές παρενοχλήσεις, είτε σωματικές, είτε λεκτικές. Γίνονται καταγγελίες για βιασμούς ακόμα και ανηλίκων! 

Μέσα σε όλο αυτό το τσουνάμι που ξεκίνησε -και δικαίως ξεκίνησε γιατί αυτά πρέπει να βγαίνουν στο φως και να τιμωρούνται χωρίς ελαφρυντικά- ακούω και διαβάζω κριτικές τύπου "τώρα το θυμήθηκαν" ή "ξαφνικά όλοι δέχτηκαν σεξουαλική παρενόχλησης" ή "το κάνουν για να ακουστούν" κλπ. Βλέπω ότι ο κόσμος δεν έχει καταλάβει τι είναι κακοποίηση, τι είναι βιασμός και αυτό είναι θλιβερό. 

Πόσο πίσω έχουμε μείνει τελικά σαν κοινωνία, σαν ανθρωπότητα; 

Είναι δυνατόν να λέει κάποιος "τώρα το θυμήθηκε;" ή "μας έχουν ζαλίσει μ' αυτό το θέμα", όταν θα έπρεπε να νιώθει ενοχές;

Ναι, ενοχές γιατί όλοι ήμαστε μέρος μιας κοινωνίας και όλοι μας βάζουμε και από κάτι για να φτιαχτεί. Η δική μας κοινωνία λοιπόν φτιάχτηκε λάθος και είναι γεμάτη ελαττώματα.

Όταν δεν έχεις βιώσει κάτι παρόμοιο αδυνατείς να καταλάβεις, μόνο να φανταστείς και μετά ίσως να έχεις μια μικρή ιδέα για τι πράγμα μιλάμε. 

Ο φόβος, η ντροπή, η ψυχολογική και πνευματική ταραχή, ακόμα και η επιθυμία να ξεχαστεί το συμβάν γιατί το "θύμα" όσο το σκέφτεται, όσο έχει αυτή τη σκέψη το ζει ξανά και ξανά και ξανά. Αυτά και άλλα λοιπόν οδηγούν λανθασμένα στην επιλογή της σιωπής! 

Μη κρίνεις λοιπόν, καλύτερα να λες "μιλήστε περισσότεροι, μιλήστε όλοι" και πείτε και ένα "ήμαστε δίπλα σας". 

Να βοηθάτε και να μην τα κάνετε χειρότερα, να σκέφτεστε πόσο εγκληματικό είναι να κρίνεις ή να παρακινείς σε χαλάρωση ή σιωπή!

Συμβαίνει παντού, ακόμα και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης υπάρχει παρενόχληση και όλοι το ξέρουν διότι οι περισσότεροι την έχουν δεχτεί συν αυτούς που την έχουν κάνει. Ο καθένας μπορεί να σου στείλει μήνυμα ή σχόλιο και να μιλήσει με όποιον τρόπο θέλει. Ο καθένας μπορεί να σε βρίσει, να σε προσβάλει, να σου μιλήσει χυδαία και να σε ενοχλεί με μηνύματα που εσύ δεν απαντάς. Σου έρχονται μηνύματα με γυμνές φωτογραφίες που συνοδεύονται από πρόστυχα κείμενα, κλέβουν ιδέες, κλέβουν προσωπικά στοιχεία... ακόμα και φωτογραφικό υλικό και το χρησιμοποιούν ποικιλοτρόπως. 

Βιάζεται καθημερινά η ζωή μας, η προσωπικότητα μας, η ηρεμία μας και κάποιοι κρίνουν ανθρώπους που μίλησαν για την κακοποίηση που δέχτηκαν. 

Φτάνουμε λοιπόν σε ένα σημείο για να είσαι ασφαλής θα πρέπει να μην υπάρχεις. Να μην υπάρχεις στον εργασιακό χώρο, να μην υπάρχεις σε δημόσιους χώρους, να μην υπάρχεις σε χώρους διασκέδασης -ιδικά εκεί που σερβίρουν αλκοόλ-, να μην υπάρχεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να μην υπάρχεις στην κοινωνία, να μην υπάρχεις ακόμα και σε οικογένεια... γιατί η κακοποίηση υπάρχει πλέον παντού. 

Γίνεται;;;
Όχι, δεν γίνεται και δεν θα έπρεπε να γίνει!

Αυτό που πρέπει να γίνει είναι να σταματήσει η κακοποίηση είτε σωματική, είτε λεκτική και αυτό θα συμβεί όταν ανοίξουν όλα τα στόματα. 

Πρέπει να μιλάς και να λες την αλήθεια όπως είναι, με θάρρος να βγάλεις από μέσα σου αυτό το δηλητήριο που λίγο λίγο σε τρώει, όσο το κρατάς μέσα σου τόσο θα σε βασανίζει και θα το ζεις ξανά και ξανά. Θα σου καταστρέψει τη ζωή αν δεν το κάνεις και οφείλεις να προστατέψεις τη ζωή σου, να βοηθήσεις γενναία και με αγάπη τον εαυτό σου, μιλώντας γι'αυτό και έτσι βοηθάς και άλλους ανθρώπους, θα τους προφυλάξεις από αυτούς τους εγκληματίες. 

Ακόμα και όσοι είδαν να συμβαίνουν τέτοιες ενέργειες πρέπει να βοηθήσουν με όποιον τρόπο μπορούν, να βοηθήσουν πρακτικά ή να καταγγείλουν το περιστατικό. Να βοηθήσουν ακόμα και ψυχολογικά ανθρώπους που βίωσαν οποιαδήποτε μορφή κακοποίησης. 

Φυσικά να πούμε ότι δεν αρκεί μόνο να ακουστεί, να γίνει απλά γνωστό ότι υπάρχει. Όλοι άλλωστε ξέρουμε ότι υπάρχει γιατί όλοι έχουμε ζήσει και κάτι. 

Το θέμα είναι να έρθει η αλλαγή, να αλλάξουν τα πράγματα, οι άνθρωποι να έχουν περισσότερο ασφάλεια γενικότερα στη κοινωνία!

Η κοινωνία μας χρειάζεται αλλαγή και πρέπει να γίνει τώρα και από όλους μας. Ας αρχίσουμε απ' το να σταματήσουμε τις κριτικές και τις λάθος (από αφέλεια πολλές φορές) παρακινήσεις. Ας μάθουμε να σεβόμαστε ο ένας τον άλλον, να αγαπάμε ο ένας τον άλλον και να βοηθάμε ο ένας τον άλλον όπως και όσο μπορούμε. 


Να θυμάστε:
Η βοήθεια λειτουργεί πάντα και στις δύο μεριές και εκεί που πηγαίνει αλλά και εκεί απ' όπου προέρχεται!!! 


Καλή δύναμη στον αγώνα και να ξέρετε πως δεν είστε μόνοι, δεν είστε αδύναμοι, δεν είστε ένοχη, δεν είστε θύματα... 

Άσε τον εαυτό σου να μιλήσει και δώσε στη ψυχή σου το οξυγόνο που χρειάζεται. 

Ο Θεός θα φέρει αυτό που χρειάζεσαι τη κατάλληλη στιγμή... με τρόπους που θα καταλάβεις λίγο αργότερα!!! 



Είμαι και εγώ δίπλα σου! ♡