ΓΙΩΡΓΟΣ ΗΛΙΑΔΗΣ

Μου μάθαν να σκύβω. Να λέω «ναι» με σφιγμένα δόντια, να φοβάμαι τα βλέμματα, τα λόγια, το «τι θα πει ο κόσμος». Μου φόρεσαν τα «πρέπει» στο στήθος σαν μετάλλιο και τα «μη» στις φτερούγες σαν αλυσίδες. Μα εγώ… εγώ δεν γεννήθηκα να ανήκω. Γεννήθηκα να καίω. Πέρασα απ’ τη λάσπη με γόνατα σκισμένα και ψυχή που μύριζε καπνό, όχι απ' ήττα — απ' ανάφλεξη. Μιλούσαν χαμηλόφωνα πίσω μου. Κι εγώ έμαθα να τραγουδώ φωναχτά μπροστά τους. Στην κάθε άρνηση, έχτισα ένα «ναι» με πέτρες και ματωμένα χέρια. Στην κάθε ταμπέλα, έγραψα ποίηση απάνω της με μαρκαδόρο ανεξίτηλο. Δεν με λύγισαν. Με δίδαξαν. Και τώρα, μέσα απ’ τις στάχτες, δεν ξαναγεννιέμαι. Ξεσπάω. Είμαι το νέο που δεν ζητά άδεια. Το άγριο άνθος σε τσιμέντο. Η σπίθα που αρνείται να πεθάνει, ακόμη κι όταν την ποδοπατούν. Γιατί όσοι έζησαν μέσα στον καπνό, ξέρουν πώς ν' αναπνέουν φωτιά χωρίς να καίγονται πια. 

Σε ξέρω εσένα, κορίτσι μου. Μη με κοιτάς έτσι. Σε ‘χω δει… Όχι όταν χαμογελάς, μα όταν το κάνεις μόνο και μόνο για να μη σε ρωτήσουν οι γύρω σου αν είσαι καλά. Κι εσύ αναγκαστείς να τους πεις ξανά το ίδιο ψέμα. Πως είσαι. Σε έχω προσέξει όταν σωπαίνεις. Όταν όλοι νομίζουν ότι απλά βαριέσαι ή απλά δεν έχεις όρεξη. Κι εγώ ξέρω καλά, πως μέσα σου φωνάζουνε όλα. Και πως κουράστηκες πάρα πολύ να μην ακούει κανένας. Σε ξέρω σου λέω εσένα… Εσένα που κράτησες τα πάντα όρθια, όταν όλα γύρω σου γκρεμίζονταν. Που ήπιες τα δάκρυά σου πριν τα δούνε οι άλλοι. Που είπες “δεν πειράζει” ενώ μέσα σου ματώνανε όλα. Ξέρω όμως κι όσα δεν είπες! Ξέρω πόσα συγχώρεσες χωρίς να πάρεις, έστω, μια γαμημένη συγγνώμη. Ξέρω πως πολλές νύχτες έγινες μαξιλάρι για όλους, κι όταν ήρθε η δικιά σου η σειρά, κανείς δεν ήταν εκεί να σε κρατήσει. Κρατιόσουνα μόνη σου. Σε βλέπω. Κι αν δεν σου το είπε κανένας μέχρι σήμερα, σου το λέω εγώ, είσαι θαύμα! Όχι γιατί δεν λύγισες, αλλά γιατί λύγισες και σηκώθηκες μόνη σου ξανά. Είσα...

Σήμερα, με την ιδιότητά μου ως διασώστης του ΕΚΑΒ, θέλω να σας μιλήσω για το τραύμα… Όχι για το τραύμα όμως που ξέρουμε όλοι σας, ούτε για το τραύμα που καλούμαι, πάρα πολλές φορές, να αντιμετωπίσω στη δουλειά μου μέσα στο ασθενοφόρο. Δεν θέλω, σας λέω, να μιλήσω για το τραύμα που αιμορραγεί αίμα, θέλω να πω για ένα άλλο, που ξερνάει ατέλειωτο πόνο. Το τραύμα της πληγωμένης αγάπης! Που δεν είναι καθόλου ορατό, ούτε καν κι από εκείνους που το έχουνε ήδη. Γιατί δεν είναι μια πληγή ευδιάκριτη που υπάρχει επάνω στο δέρμα μας. Είναι κάτι που φωλιάζει βαθιά στις ψυχές και στις καρδιές μας! Στην ουσία λοιπόν, είναι ο πόνος που γεννιέται όταν εσύ αγαπάς με όλο σου το είναι, αλλά αγαπάς μοναχός σου, χωρίς καμία ανταπόκριση από την άλλη πλευρά. Είναι ο αφόρητος πόνος που τον νιώθεις σε κάθε σου κύτταρο, όταν σε έχει προδώσει ο “άνθρωπός” σου. Ο άνθρωπος που εσύ τον πίστεψες σαν Θεό σου. Ή μπορεί να είναι κι ο πόνος από εκείνη τη σχέση που τέλειωσε απότομα. Όχι γιατί δεν υπήρχε αγάπη, μα από δειλ...

Μια ιστορία μυστηρίου με σκοτεινή ατμόσφαιρα, μια μικρή πόλη με παλιές σκιές και δυο ντετέκτιβ που βρίσκονται μπλεγμένοι σε κάτι πολύ πιο βαθύ απ’ όσο περίμεναν.  Η Σκιά στο Ποτάμι Η μικρή πόλη Λίμνια, με τους λιγοστούς της κατοίκους και την ομίχλη που σκέπαζε κάθε πρωί το ποτάμι, φάνταζε το ιδανικό μέρος για μια ήσυχη ζωή. Τουλάχιστον αυτό πίστευαν οι δύο ντετέκτιβ, ο Ανδρέας Μανιάτης και η Νεφέλη Χατζή, όταν πήραν μετάθεση από την πολύβουη Αθήνα. Μόλις μία εβδομάδα μετά την άφιξή τους, το κουδούνι του αστυνομικού σταθμού χτύπησε μέσα στη νύχτα. Ο ηλικιωμένος ταχυδρόμος της πόλης, ο κύριος Μηνάς, είχε βρει το άψυχο σώμα μιας γυναίκας στο ξέφωτο δίπλα στο ποτάμι. Ήταν η Άννα Βαλσάμη, μια μοναχική δασκάλα που οι περισσότεροι κάτοικοι απέφευγαν να πλησιάζουν. Το πτώμα έφερε ένα παράξενο σύμβολο χαραγμένο στον καρπό — έναν κύκλο με μια κάθετη γραμμή στη μέση. Ο Ανδρέας και η Νεφέλη ήξεραν πως αυτό δεν ήταν απλός φόνος. Το μέρος είχε τα δικά του μυστικά, και το αίμα που χυνόταν τώρα ίσ...

Μακάρι να μπορούσα τώρα Χριστέ μου να σου κάνω μια σφιχτή αγκαλιά!  Τώρα που σκέφτομαι ότι ήσουν και εξακολουθείς να είσαι πάντα δίπλα μου σε όλες μου τις δυσκολίες, μόνο εσύ!  Τώρα που σκέφτομαι ότι κρύβεσαι πίσω από κάθε χαμόγελο μου, χαρά μου, αντοχή μου.  Τώρα που σκέφτομαι ότι σε έχω πάντα δίπλα μου να με προσέχεις από κάθε κακό που καραδοκεί να μου συμβεί και πάντα αποτρέπεις.  Θέλω να σου κάνω μια δυνατή αγκαλιά, τώρα που σκέφτομαι ότι εγώ δεν ήμουν δίπλα σου όταν δεν σε πίστεψαν, δεν ήμουν δίπλα σου όταν σε πρόδωσαν, δεν ήμουν δίπλα σου όταν σε δίκασαν, όταν σε βασάνισαν... δεν ήμουν δίπλα σου όταν σε σταύρωσαν!  Εγώ που σε σταυρώνω καθημερινά με τα λάθη μου, δεν ήμουν δίπλα σου!  Χριστέ μου, είσαι ο μόνος που είσαι όλα τα χρόνια της ζωής μου μέχρι σήμερα κοντά μου. Να με βοηθάς όταν το χρειάζομαι, να μου προσφέρεις ότι έχω ανάγκη, να μου δίνεις δύναμη και φώτιση, να μου χαρίζεις χαρές!  Το ευχαριστώ είναι λίγο μα θα το πω.  Σ' ευχαριστώ Χ...

Εγώ είμαι παιδί κάποιου άλλου κόσμου, έχασα τον δρόμο μου ψάχνοντας για αγγέλους και βρέθηκα εδώ!  Εδώ στο κόσμο σας τι βάζετε προτεραιότητα; Τι έχετε για ευτυχία;  Άραγε μπορέσετε να δείτε πίσω από τον τοίχο που υψώνεται μπροστά σας τι υπάρχει;  Ναι, υπάρχει ζωή πίσω από αυτόν τον τοίχο. Υπάρχει ένα φως που προσπαθεί να έρθει να σας βρει, να φωτίσει τα σκοτάδια που σας έχουν καταπιεί και να σας βγάλει έξω. Να φανερώσει το δρόμο που έκρυψαν για να σας κρατήσουν μακριά του. Θεέ μου τόσες ψυχές υπάρχουν εδώ κι όμως υπάρχει παντού ερημιά.  Τι σας ξεγελάει και μένετε κρυμμένοι μέσα στους φόβους σας;  Τι είναι αυτό που σας είπαν που τρόμαξε την ελπίδα σας και έτρεξε μακριά σας;  Σκέψου τι θα μείνει στο τέλος; Τι είναι αυτό που θέλεις να μείνει;  Όταν τελειώσει ο χρόνος τι θα έχεις απέναντί σου;  Θα έχεις έχεις έναν τοίχο, ένα φόβο και ένα σκοτάδι! 

Τελικά ποιος νοιάζεται πραγματικά για σένα; Για τα θέλω σου; Τις ανάγκες σου;  Κανένας!  Όλοι για κάποιο λόγο θα νοιαστούν, ο καθένας για ένα διαφορετικό λόγο που από κρύβεται κάποια δική τους ανάγκη.  Αυτό το καταλαβαίνεις αν αρχίσεις να διαβάζεις περισσότερο τους ανθρώπους.  Ο μόνος που μπορεί να νοιαστεί πραγματικά για σένα, είσαι εσύ. Γιαυτό κάντο τώρα που ακόμα προλαβαίνεις να σώσεις ότι μπορείς από μέσα σου. Κάτι από αυτό που είσαι.  Διαφορετικά θα έρθει μια μέρα που θα θέλεις να το κάνεις αλλά δεν θα μπορείς.  Δυστυχώς οι περισσότεροι άνθρωποι λειτουργούν πάντα μόνο με τις δικές τους ανάγκες, κοιτάνε πρώτα τι μπορούν να πάρουν από σένα και μετά να δώσουν κάτι. Κι αυτό μόνο σε περίπτωση που τους περισσεύει.  Πολλοί νομίζουν ότι οι μεγάλες ανάγκες είναι υλικές. Λάθος!  Οι μεγαλύτερες ανάγκες κρύβονται μέσα μας, δεν τις βλέπεις, δεν μπορείς να τις αγγίξεις.  Μόνο να τις νιώσεις μπορείς!  Μη σε παίρνει από κάτω, μη νιώθεις στεναχώρια ...

Οι ανθρώπινες σχέσεις σήμερα έχουν γίνει πιο σύνθετες, πιο γρήγορες και συχνά πιο επιφανειακές λόγω της τεχνολογίας και των κοινωνικών μέσων, αλλά παραμένουν θεμέλιο της ανθρώπινης εμπειρίας. Από τη μια, υπάρχει μια τεράστια δυνατότητα επικοινωνίας: μπορείς να έρθεις σε επαφή με ανθρώπους από όλο τον κόσμο, να εκφράσεις τον εαυτό σου, να βρεις κοινότητες με κοινά ενδιαφέροντα.  Από την άλλη όμως, αυτό το συνεχές “online” δημιούργησε και μια ψευδαίσθηση σχέσεων — πολλές επαφές, λίγες ουσιαστικές. Πολλοί σήμερα δυσκολεύονται να εμπιστευτούν, να ανοιχτούν βαθιά, να αντέξουν τη δυσκολία και το χρόνο που απαιτεί μια ουσιαστική σχέση. Η ταχύτητα και η αμεσότητα που έχουν καλλιεργηθεί στις συναναστροφές μέσω των social media και των apps δημιουργεί προσδοκίες «ευκολίας» που έρχονται σε αντίθεση με την πραγματική ανθρώπινη φύση, που χρειάζεται χρόνο, εγγύτητα και δοκιμασίες για να δεθεί.  Παράλληλα όμως, βλέπουμε και μια αντίδραση σε αυτό. Πολλοί άνθρωποι στρέφονται ξανά σε πιο «αργού...

Κάτω από τον καυτό ελληνικό ήλιο, στα στενά σοκάκια της Ερμούπολης, ένα μυστήριο τύλιξε την ήσυχη ζωή της Σύρου. Η εξαφάνιση του διάσημου ωρολογοποιού, κυρίου Ανδρέα Βογιατζή, ήταν το μόνο θέμα συζήτησης στις γεμάτες καφενεία πλατείες.  Ο Βογιατζής, ένας μοναχικός και εκκεντρικός άνθρωπος, ήταν γνωστός για την απαράμιλλη δεξιοτεχνία του και την αγάπη του για τα παλιά ρολόγια. Η τελευταία φορά που τον είδαν ήταν ένα βράδυ πριν, όταν κλείδωνε το μικρό του εργαστήριο. Το επόμενο πρωί, η πόρτα ήταν ξεκλείδωτη, το εργαστήριο άθικτο, αλλά ο ίδιος είχε εξαφανιστεί χωρίς ίχνος. Η αστυνομία, με επικεφαλής τον επιθεωρητή Νίκο Παπαδόπουλο, άρχισε τις έρευνες, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Δεν υπήρχαν ίχνη διάρρηξης, ούτε σημάδια πάλης. Ήταν σαν να είχε εξατμιστεί. Η μόνη μαρτυρία ήταν από την κυρία Κατερίνα, την ιδιοκτήτρια του διπλανού ζαχαροπλαστείου, η οποία ανέφερε ότι άκουσε ένα παράξενο τικ-τοκ, πολύ πιο δυνατό από αυτό ενός κανονικού ρολογιού, να προέρχεται από το εργαστήριο του Β...

Στην Κίμωλο, ένα μικρό διαμάντι των Κυκλάδων, εκεί που το Αιγαίο αγκάλιαζε απαλά τις λευκές αμμουδιές και τα σπίτια ήταν βαμμένα με το χρώμα του ουρανού, άρχισε η ιστορία του Αλέξανδρου και του Φίλιππου.  Ο Αλέξανδρος, ένας εικονογράφος από την Αθήνα, είχε έρθει στο νησί αναζητώντας την έμπνευση για το επόμενο του project, αλλά και μια ανάσα από την πολύβουη ζωή της πόλης. Ο Φίλιππος, ιδιοκτήτης ενός μικρού, γραφικού καφενείου στο λιμάνι της Ψάθης, ήταν η ενσάρκωση της κυκλαδίτικης φιλοξενίας, με ένα χαμόγελο ζεστό σαν τον μεσημεριανό ήλιο. Η πρώτη τους συνάντηση ήταν τυπική, αλλά με μια ανεπαίσθητη σπίθα. Ο Αλέξανδρος, χαμένος στις σκέψεις του και με το sketchbook στο χέρι, μπήκε στο καφενείο του Φίλιππου για τον πρωινό του καφέ. "Καλημέρα!" είπε ο Φίλιππος, με μια φωνή που ακουγόταν σαν μελωδία. "Τι θα πιείτε;" Ο Αλέξανδρος, αμήχανος, παράγγειλε έναν φρέντο εσπρέσο, νιώθοντας τα μάτια του Φίλιππου να τον κοιτούν με μια ιδιαίτερη περιέργεια.  Τις επόμεν...

Αγάπη μου, δεν είσαι απλά μια σχέση, είσαι ο άνθρωπος της ζωής μου.  Δεν είσαι μια εμπειρία σε κάτι διαφορετικό, είσαι η ζωή μου όλη, είσαι το για πάντα!  Αυτό που νιώθω για σένα έχει ριζώσει στην καρδιά μου και τίποτα δεν μπορεί να το βγάλει από κει, θα ζει για πάντα μέσα μου και θα παίρνω κι εγώ ζωή απ' αυτό! 

Πρώτη γνωριμία, καλοκαίρι σε νησί!  Στο καφέ του νησιού. Ήταν τέλη Ιουλίου και ο ήλιος έπεφτε αργά, βάφοντας τον ουρανό με ροζ και πορτοκαλί αποχρώσεις πάνω από τα κατάλευκα σπίτια του νησιού.  Η Ελένη βρισκόταν στο αγαπημένο της μικρό καφέ, σε μια γωνιά του πλακόστρωτου σοκακιού. Έπινε λεμονάδα με δυόσμο και χάζευε τους περαστικούς. Ο αέρας μύριζε γιασεμί και αλμύρα. Ήταν εκείνο το γλυκό σημείο του απογεύματος που όλα ησυχάζουν λίγο, πριν ξαναρχίσει η ζωή στα στενά. Εκείνη τη στιγμή, ένας νεαρός με αλατισμένα μαλλιά και ένα κιτρινισμένο μπλουζάκι μπήκε στο καφέ. Κρατούσε στο χέρι του μια παλιά φωτογραφική μηχανή. Κοντοστάθηκε δίπλα της και ρώτησε: — Συγγνώμη, να ρωτήσω κάτι; Ξέρεις μήπως πώς πάω στο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία; Η Ελένη χαμογέλασε. — Θέλεις να το περπατήσεις ή να σε πάει ο μπαρμπα-Μηνάς με το καΐκι του; Ο άγνωστος γέλασε. — Προτιμώ να το περπατήσω. Θέλω να το δω στη δύση. — Τότε να προσέχεις στο μονοπάτι με τις πέτρες, γλιστράει το απόγευμα. Αν θες,...

Και η ώρα; Πάντα η ίδια. Περασμένη… Όπως εκείνες οι κουβέντες που δεν ειπώθηκαν. Όπως τα βλέμματα που κρατήθηκαν λίγο παραπάνω αλλά ποτέ δεν μεταφράστηκαν σε πράξεις. Ήσουν πάντα ένα “λίγο μετά”. Ένα “αν ήταν αλλιώς τα πράγματα”. Κι εγώ, πάντα ένα βήμα πιο πίσω απ’ το να κάνω την ανατροπή. Όχι γιατί δεν ήθελα. Αλλά γιατί ήξερα πως εσύ δεν ήσουν έτοιμη να τη δεχτείς. Ήθελα να έρθω κοντά, μα κρατούσες αποστάσεις. Ήθελα να μείνω, αλλά φοβόσουν να με αφήσεις. Κι έτσι πήγε. Μισά βράδια, μισά λόγια, μισές αλήθειες. Πάντα ένα “ίσως”, ένα “αργότερα”, ένα “θα δούμε”. Μου έλεγες πως με νιώθεις. Πως σε κάνω να χαμογελάς με τρόπο που δεν το κάνει κανείς άλλος. Και μετά σιωπούσες για μέρες. Μου πέταγες μια σπίθα και με άφηνες να καώ μόνος μου. Δεν σε κατηγορώ. Ούτε κι εμένα. Δεν ήταν δειλία. Ήταν η λάθος στιγμή. Ήμασταν εκεί, αλλά δεν προλάβαμε να συγχρονιστούμε. Και τώρα τι; Τώρα η ώρα πέρασε. Πάλι. Μα εγώ ακόμα σε σκέφτομαι. Όχι από ανάγκη, αλλά γιατί τίποτα δεν σου μοιάζει. Δεν ξέρω αν θα υπάρξε...

Δυο λέξεις τόσο μικρές, κι όμως… κρύβουν μέσα τους ολόκληρο το βάρος της επιθυμίας. Της στιγμής εκείνης που δε θέλεις να τελειώσει. Της ανάσας που μένει μετέωρη, του αγγίγματος που δεν είναι αρκετό, του βλέμματος που παρακαλά να παραμείνει. Όταν είσαι δίπλα μου, το «λίγο ακόμα» δεν είναι ποτέ αρκετό. Είναι αυτό που σκέφτομαι κάθε φορά που το χέρι σου χαϊδεύει το δέρμα μου με εκείνο το αργό, γνώριμο πάθος. Όταν τα χείλη σου ακουμπούν τα δικά μου με εκείνη την απαλή, σχεδόν ανεπαίσθητη πίεση. Θέλω να σου πω να σταματήσεις τον χρόνο. Να μείνεις έτσι. Να με κοιτάς, να με ακουμπάς, να με νιώθεις. Λίγο ακόμα… Λες και κάθε μας στιγμή έχει γίνει μικρή. Λες και δε χορταίνω τίποτα. Ούτε το σώμα σου, ούτε τη φωνή σου, ούτε τα μάτια σου όταν με κοιτάζουν σαν να μην υπάρχει άλλος άνθρωπος στον κόσμο. Μου φτάνει ένα βλέμμα σου για να νιώσω ηλεκτρισμό παντού. Μια κίνηση των δαχτύλων σου και κάτι μέσα μου λιώνει. Αλλά πάντα, πάντα θέλω λίγο παραπάνω. Όχι από απληστία. Από ανάγκη. Από εκείνη την βαθιά,...

Ζούμε σε έναν κόσμο που όλα αγοράζονται και πουλιούνται… Αξίες, ιδανικά, φιλίες, έρωτες… Σε έναν κόσμο που γίνεται ολοένα και χειρότερος, μέρα με την μέρα, με έξαρση περιστατικών βίας, bullying, γυναικοκτονίες, σε σημείο που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει «αν έχει πάτο το βαρέλι». Σε αυτόν λοιπόν τον κόσμο, κάνε τη διαφορά. Γίνε ο λόγος που κάποιος θα πιστέψει στην αγάπη. Αλήθεια, ξέρετε πολλούς να πιστεύουν στην αγάπη; Όχι στα λόγια. Στα λόγια όλοι πιστεύουν στην «αιώνια αγάπη», που νικά τα πάντα, που ποτέ δεν φθίνει και άλλα τέτοια ποιητικά. Για αυτό και δακρύζουν ακούγοντας ένα τραγούδι ή παρακολουθώντας μια θεατρική παράσταση που μιλά για αγάπη, θεωρώντας την ουτοπία. Οι περισσότεροι θα σου πουν, είτε ότι δεν υπάρχει, είτε ότι υπάρχει αλλά μετά από κάποια χρόνια “ξεφτίζει” και ότι αυτά είναι ωραία μόνο στο σινεμά. Λίγοι άνθρωποι σήμερα πιστεύουν στην αληθινή αγάπη. Είναι αυτοί που «φυλάνε Θερμοπύλες». Αυτοί που ο λόγος τους είναι συμβόλαιο, που δεν δειλιάζουν και που ό,τι λένε το ε...

Χιλιάδες άνθρωποι με αναφέρουν καθημερινά! Πολλοί από αυτούς εύχονται να επέμβω το ταχύτερο δυνατόν για να πάρει ο καθένας αυτό που του αξίζει και δεν είναι άλλο από τις συνέπειες των πράξεων του. Κατάλαβες πολύ σωστά! Είμαι το κάρμα. Δεν είμαι τιμωρία αλλά λειτουργώ σαν καθρέπτης που αντανακλά τις πράξεις σου, οι οποίες θα επιστραφούν σε σένα την κατάλληλη στιγμή. Μονάχα εγώ ξέρω πότε είναι η κατάλληλη στιγμή. Πρόδωσες κάποιον; Θα φροντίσω να προδοθείς κι εσύ από κάποιον όχι τυχαίο άνθρωπο στη ζωή σου αλλά από εκείνον που η προδοσία του θα είναι κάτι που δεν περίμενες και τον εκτιμούσες ή τον εμπιστευόσουν πολύ. Δεν θέλω να σε πληγώσω περισσότερο από όσο πλήγωσες αλλά θα φροντίσω να καταλάβεις το κακό που προξένησες κι εσύ ο ίδιος. Αν λοιπόν πονέσεις, εκμεταλλευτείς, προδώσεις ή οτιδήποτε άλλο κακό προξενήσεις σε κάποιον, να ξέρεις πάντα θα καραδοκώ για να στο επιστρέψω. Αντίθετα, αν προσφέρεις καλοσύνη, υποστήριξη, αγάπη, πάλι θα είμαι εκεί. Η αντανάκλαση μου όμως θα έχει θετικό αντί...

Βοήθεια! Μεγάλη κουβέντα. Να νιώθεις την ανάγκη να είσαι δίπλα σε έναν άνθρωπο, να τον ακούς, να τον καταλαβαίνεις. Να χαρίζεις το πιο όμορφό σου χαμόγελο σε κάποιον που ξέρεις ότι πέρασε (ή περνά) δύσκολα. Με δυο λόγια να είσαι παρών, όχι γιατί πρέπει αλλά γιατί το θέλεις. Για τους ανθρώπους που “δίνουν” δεν υπάρχει μεγαλύτερη ψυχική ικανοποίηση από αυτή την πράξη, είτε αφορά συγγενή, είτε φίλο, σχέση, ακόμη και έναν άγνωστο. Το να «δίνεις» γεμίζει την καρδιά σου γιατί αισθάνεσαι ότι κάνεις κάτι όμορφο. Είναι σαν να «μοιράζεις» το φως της ψυχής σου, στους άλλους . Όλοι κάποια στιγμή ερχόμαστε σε δύσκολη θέση ή έχουμε να αντιμετωπίσουμε πιεστικές καταστάσεις, οπότε μοιραία χρειαζόμαστε βοήθεια. Είναι ευχής έργον να έχουμε ανθρώπους που να μπορούν να σταθούν “δίπλα” μας. Η βοήθεια στον συνάνθρωπο, δείχνει ότι έχεις καλλιεργήσει την ενσυναίσθηση , έχεις έρθει δηλαδή στη θέση του άλλου, και ξέρεις όχι μόνο τι μπορείς να κάνεις γι αυτόν αλλά και με ποιο τρόπο. Μόνο μια συμβουλή. Όταν βοηθά...

Περπατάω μες την πόλη μου. Άνθρωποι σε καφέ, μιλούν, λογομαχούν, χαμογελούν. Άλλοι περπατούν βιαστικοί, άλλοι χαζεύουν αμέριμνοι. Παιδιά παίζουν, μία σειρήνα ασθενοφόρου στο βάθος. Εγώ τους κοιτάω. Οι περισσότεροι έχουμε κάτι κοινό. Πληγές. Ο κύκλος μου πια μικρός. Αν κάτσω να μετρήσω πόσοι πέρασαν απ’ τη ζωή μου, αμέτρητοι. Ο καθένας με τη δική του ιστορία, με το δικό του μονοπάτι που στη δύναμη ή την αδυναμία της φωνής τους, στον τρόπο που διεκδικούσαν ή παραιτούνται από τα θέλω τους, καταλάβαινα ότι είχαν δεχτεί τα δικά τους χτυπήματα. Ένα κοινό που είναι πια στα δικά μου μάτια τόσο ευδιάκριτο και πίστεψε με, με γεμίζει άλλοτε πόνο, άλλοτε θυμό και άλλοτε αγανάκτηση. Μαχαίρια πάνω τους. Όλοι οι άνθρωποι πια στα μάτια μου ζουν την καθημερινότητα τους με καρφωμένα μαχαίρια στο κορμί τους. Γιατί; Γιατί Θεέ μου; Πού τα φτιάχνουν όλα αυτά τα μαχαίρια να πάω να το κάψω το μέρος αυτό. Να μην υπάρχει πια. Να σταματήσουν να τα σμιλευουν τόσο τέλεια, τόσο κοφτερά, τόσο απονα. Ποιός βάζει στα ...

Πώς είναι δυνατόν να είναι όλο αυτό τόσο λάθος; Πώς γίνεται να είναι λάθος το πάθος; Πώς να αντισταθούμε σε όλο αυτό που μας συμβαίνει; Σε μια στιγμή, απο κάτι απλό, απο κάτι χαζό να αλλάξουν τόσα πράγματα μέσα μας; Θέλω να το ζήσουμε μου είπες. Κι εγώ φοβήθηκα.  Πάμε κι όπου βγει σου είπα και τώρα φοβόμαστε κι δυο. Ένας πόλεμος ψυχής και μυαλού. Ένας πόλεμος αβάσταχτος σώματος και νου.  Ξέρουμε καλά πως το μυαλό πάντα στο τέλος κερδίζει, μα το σώμα και η ψυχή είναι που μας καθορίζει. Είναι τόσα πολλά όλα αυτά που μας χωρίζουν και είναι τόσα πολλά όλα αυτά που ένα μας ορίζουν.  Ένα χωρίς προσπάθεια. Ένα έτσι απλά. Τόσο ανώμαλα ομαλά. Ένα χωρίς να πούμε πολλά. Ένα μονάχα με μια ματιά.  Θέλω να σε διώξω μακριά μα δεν αντέχω. Και κάθε απόφαση που παίρνω πίσω σε δευτερόλεπτα γυρίζω.  Σκόρπιες σκέψεις μέσα στην παράνοια του πάθους, παίζοντας στο τεντωμένο σχοινί του λάθους.  Κι αν πέσουμε κανείς δεν ξέρει. Θέλουμε μονάχα να ζήσουμε όπως η μοίρα ξέρει.  Γράφ...

Όταν δεν δικαιούσαι την απάντηση, μην την απαιτείς. Γιατί δεν είναι όλοι οι άνθρωποι υποχρεωμένοι να εξηγούν τα αυτονόητα. Ούτε να σκύβουν το κεφάλι κάθε φορά που κάποιος εμφανίζεται αργά —και απαιτεί. Δεν είναι όλα τα «γιατί» άξια για απάντηση. Και δεν είναι όλοι οι άνθρωποι άξιοι για την αλήθεια σου. Αν ήσουν παρών όταν πόναγα, ίσως και να ήθελα να σου εξηγήσω. Αν είχες σταθεί, έστω και μία φορά, αληθινά απέναντί μου, ίσως να ‘βρισκα λόγια. Αλλά τώρα; Τώρα ήρθες απλώς για να λυτρωθείς, όχι για να καταλάβεις. Θέλεις λέξεις, γιατί δεν άντεξες το βάρος της σιωπής μου. Θέλεις εξηγήσεις, γιατί δεν έχεις καμία δική σου. Θέλεις να μάθεις, μα όχι για μένα —για σένα. Για να κουμπώσεις μια ιστορία που ποτέ δεν σου ανήκε. Κι εγώ, τι να σου πω τώρα; Πως πόνεσα; Πως γονάτισα; Πως έσκασα σε χίλια κομμάτια χωρίς να βγάλω άχνα; Πως έπιασα τον εαυτό μου να λέει “δεν πειράζει” ενώ κάθε κύτταρό μου ούρλιαζε; Όχι, δεν θα σου τα πω. Γιατί δεν στα λέω από τιμωρία. Στα στερώ από αξιοπρέπεια. Η σιωπή μου δε...